وقتی یک روایت دههها تکرار میشود و هر بار شکست میخورد، مسئله دیگر موضوع روایت نیست؛ بلکه ناتوانی راوی در پذیرش واقعیتی است که با خیال امپراتوری سازگار نیست.
به گزارش خبرگزاری آنا، امروزه در سیاست خارجی و بینالملل، برخی روایتها پیش از آنکه توصیف «واقعیت» باشند، تمرین ذهنی برای حذف آن هستند. روایتهایی که سقوط را پیشاپیش اعلام میکنند، نه از سر پیشبینی، بلکه برای عادیسازی فروپاشی. گویی تاریخ باید از مسیر دلخواه طرف روایت عبور کند و اگر نکند، به زور هل داده میشود.
در این سنت، ایران جایگاه ویژهای دارد؛ کشوری که بیش از نیم قرن است هر چند سال یکبار، در اتاقهای فکر غربی دفن میشود، اما همچنان زنده بازمیگردد. از «پوسیدگی ساختاری» تا «تصدع نخبگان»، واژگان تغییر نمیکنند، فقط تاریخها عوض میشوند؛ و این زبان، نه زبان شناخت، بلکه زبان مشروعیتبخشی به فشار، تحریم و خشونت است.
وقتی پیشبینی جای سیاست را میگیرد