سالها تصور میشد که تنها راه تضمین پایداری سیستمها، جلوگیری از وقوع بحرانهاست؛ یعنی هر چه دیوار دفاعی محکمتر، امنیت بیشتر. اما تحلیلهای نوین مدیریت بحران نشان میدهد که این تصور، نیمی از واقعیت است و شاید ناپایدارترین نیم آن. امنیت تلاش میکند از وقوع حادثه جلوگیری کند، اما وقتی حادثه رخ میدهد — و تجربه نشان داده است که همیشه رخ میدهد — آنچه سرنوشت فرد، سازمان و جامعه را رقم میزند، مفهوم تابآوری (Resiliency) است، نه صرفاً پیشگیری.
تابآوری یعنی توانایی ادامه دادن و دوام آوردن در برابر حادثه، بازگشت سریع به حالت تعادل و حتی ارتقای توانمندی پس از تجربه بحران. بعبارت دیگر «امنیت از حادثه میترسد، اما تابآوری با آن رشد میکند». این جمله کوتاه، تفاوت بنیادین دو رویکرد را در یک بند خلاصه میکند: امنیت به دنبال «رخ ندادن حادثه» است، اما تابآوری به دنبال «دوام آوردن در برابر حادثه».