جهانبینی اسلام ایجاب میکرد مردم ایران اسلامی با نفی هرگونه ظلم، زمام تعیین سرنوشت خویش را از چنگال ایرانینماهای بیگانهپرست بیرون بکشند و خود بر اساس اقتضای مصحلت، حکم برانند. چه آنکه شهید مطهری در کتاب «حماسه حسینی» میگوید: ای مردم! انتظار نداشته باشید دیگران از خارج بیایند وضع شما را سر و سامان بدهند. ملتی که بخواهد مستشار خارجی برایش تصمیم بگیرد، تا ابد آدم نخواهد شد… اگر انتظار بیهوده داشتن کار صحیحی بود… حسین بن علی(ع) شایستهتر از هر کس بود که منتظر بنشیند تا خدا رحمت خود را بر او و امت او نازل کند (ص ۲۰۹)
ملت عصر روحالله – که افرادی همچون شهید مطهری به تاسی از حضرت امام خمینی (ره) پیشقراول آن بودند – نه تنها به انتظار بیهوده ننشستند بلکه ردای قیام به تن کردند و نتیجه آن شد انقلاب شکوهمند ایران اسلامی. انقلابی که پا را فراتر از سطح مطالبه نهضت مشروطه یعنی محدودکردن حکومت مطلقهی مستبدّانهی پادشاهان گذاشت و طبق فرموده ناخدای باخدای انقلاب، نگفت حکومت سلاطین را محدود کنیم؛ گفت: اصلاً سلطنت یعنی چه؟ معنای سلطنت چیست؟ یک ملّتی دارند زندگی میکنند، مملکت مال آنها است، چرا باید یکنفری بیاید مسلّط بر مردم باشد و فرمان او بر زندگی مردم جاری باشد؛ اصلاً انقلاب اصل سلطنت را، اصل حکومت مطلقه را آمد از بین برد (بیانات در د-%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%B1%D8%A7%D9%81%D9%87%D8%B1%D8%B3%D8%AA-%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF”>منبع : خبرگزاری میزان