به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حبیب الله عباسی؛ مترجم کتاب «خورشید سامرا» در گفت وگو با شفقنا اظهار داشت: امام هادی علیه السلام در سپیده دم نیمۀ ذی الحجة الحرام سال ۲۱۲ هجری قمری در مدینۀ منوره دیده به جهان گشود و در دامان والد بزرگوار خویش حضرت جواد الائمه علیه السلام و مادر ارجمندش، بالنده گردید. در سنین جوانی که پدر والامقامش توسط عناصر ستم پیشۀ عباسی به بغداد فراخوانده شد، منصب امامت از ناحیۀ پدر بزرگوارش به وی سپرده شد، شخص امام جواد علیه السلام خود نیز، در سنین نوجوانی به امامت رسیده بود.
«استقلال اقتصادی» مستمندان مورد تاکید امام هادی(ع) بود.
او خاطرنشان کرد: دوران امامت ۳۳ سالۀ امام هادی، برهه ای پر فراز و نشیب بود، زیرا آن بزرگوار، زمانِ ۶ تن از حاکمان جور عباسی بنام های- معتصم- هارون- متوکل- منتصر- مستعین و معتز را درک کرد که عملکرد و ایجاد فشار هر یک از خلفای عباسی بر پیشوایان دین اگر بیشتر از بنی امیه نبود، کمتر نیز تلقی نمی شد.
ایلام با ایجاد شبکه و سازمان وکالت، پنهان از دشمن و پاسخ به پرسش های مردم توسط وکلای خود، گاهی مدتی از انظار غایب می شد و این کار را فرزند بزرگوارش امام عسکری نیز انجام می داد تا مردم با رجوع به وکلا و گرفتن پاسخ های خود بگونه ای غیر مستقیم از امام علیه السلام، با فرهنگ غیبت و تحمل آن آشنا شده و عادت کنند و با این تدبیر، برای روزگار غیبت نیرو سازی می کرد.
جلالی گفت: از سویی، وجود غالیانی در جامعۀ آن روز که ائمه را تا مرز الوهیت بالا می بردند و دارای افکار و عقایدی فاسد بودند مزید بر علت بود و امام هادی علیه السلام در این جبهه نیز به مبارزه برخاست و با طرد کردن این گونه عناصر و لعن و نفرین آنان و بعضاً دستور به قتل این افراد، در صدد اصلاح جامعه ای بر می آمد که دشمنان در پی بدنام ساختن شیعیان، تمام توش و توان خود را به کار گرفته بودند.