گروه
فرهنگی – این ماجرا هیچ وقت از خاطرم نمیرود. یکی از
کلاسهای دورهی کارشناسی بود. درسی تخصصی از رشتهی علوم سیاسی. حضرت استاد که مُهر
دانشآموختگی دانشگاه امام صادق (ع) را بر پیشانی داشت، رسماً سر کلاس اعلام کرد:
«با اینکه امام علی (ع) الگوی مطلوب نظام سیاسی ما محسوب میشود، اما صرفاً برای
نشان دادن اهداف بلندمدت مناسب است و در عرصهی عمل، برای ما قابل استفاده نیستند.
زیرا ایشان آنچنان دستنیافتنی هستند که حتی به نزدیکی اعمال ایشان نیز نمیتوان
رفت، چه برسد به اینکه مدعی شویم پیرو اعمال ایشان هستیم.»
به
گزارش بولتن، در باب جایگاه ائمهی اطهار (ع) در نظام تربیتی
و الگوسازی ما، دو دسته نگاه کلی وجود دارد. دستهی اول قائل به این هستند که این
بزرگواران، از چنان شخصیت متعالی و روح بزرگی برخوردارند که ویژگیهای موجود در
ایشان با تمامی درجات، منحصر به وجود آنهاست. ما انسانهای سطح پایین که درگیر
نان و آب زندگی خود هستیم، هیچ وقت توانایی برخورداری از صفات عالی آن بزرگواران
را در هیچ سطحی نداشته و همهی خوبیهای امامان و معصومین (ع) متعلق و منحصر در
ایشان است. در نتیجه ائمهی هدی (ع) را به قدری دستنیافتنی معرفی میکنند که تصویر
نقش بسته از آنها در ذهن ما، تصویر یک “مافوق انسان” است.