امام صادق علیه السلام آرمـان اسـاسی شیعه را از هر نوع تـحریف و انـحراف بازداشت و اعتقادات امامت شیعیان را محکمتر نمود و برخی از بزرگان شیعه برای این که از صحت اعتقاد خود اطمینان حاصل کنند، دین و اعتقادات خود را به امام علیه السلام عرضه می کردند.
به گکزارش «تابناک»؛ پس از شهادت امام حسین (علیه السلام) مفهوم حقانیت امام در خاندان پیامبر از نسل امام حسین مطرح شد و وظیفه امامت به هدایت روحانی و مذهبی جامعه منحصر گردید و این امر به وسیله امام زین العابدین و امام باقر (علیه السلام) تبیین شد ولی در زمان امام صادق (علیه السلام) گروهی از سادات حسنی که دست به قیام زدند، امامت را در انحصار اعقاب امام حسین (ع) ندانسته و به نسل امام حسن (علیه السلام) نیز تعمیم دادند و بدین وسیله اصول اساس امامت را که عبارت بود از «نص» و «علم» و «عصمت» ان شده است.
[4] کـلینی،اصول کافی، ج 1،ص 277.
[5] همان مدرک ص 378.
[6] کلینی،اصول کافی،ج 1،ص 279.
[7] کلینی،اصول کافی،ج 1،ص 187.
[8] همان مدرک،ص 887.
[9] همان مدرک ص 179.
[10] همان مدرک 193.
[11] سوره احزاب،آیه 33.
[12] کلینی، اصول کافی،ج 1،ص 191.
[13] همان کتاب،ج 1،ص 207.
[14] همان کتاب ص 274.
[15] همان کتاب ص 213.
[16] کلینی، اصـول کـافی،ج 1،ص 221.
[17] همان کتاب،ج 1،ص 225.
[18] کلینی،اصول کافی،ج 1،ص 229.
[19] کلینی، اصول کافی،ج 1،ص 233-232-رجال کشی،ص 8-427.
[20] کشی،رجال،ص 418.
[21] کشی،رجال،ص 419 به بعد.
[22] مفید،ارشاد،ص 266-ترجمه ارشاد،ج 2،ص 200-198.