به مناسبت فرارسیدن سالروز شهادت امام جعفر صادق علیهالسلام، بیانات حضرت آیتالله خامنهای درباره ایشان منتشر شد.
جوان آنلاین: KHAMENEI.IR به مناسبت فرارسیدن سالروز شهادت امام جعفر صادق علیهالسلام، بیانات حضرت آیتالله خامنهای در خطبههای نماز جمعه تهران در ۱۳۶۲/۵/۱۲ را منتشر کرد که در ادامه میخوانید.
به گزارش ایسنا، «اولین مطلب اشارهای به زندگی امام صادق علیهالصّلاةوالسّلام است. امام صادق در میان مردم مسلمان، به خصوص شیعیان، یک چهره کاملاً شناخته شده است. هم از لحاظ ابعاد معنوی، از لحاظ توحید، عرفان، زهد، اخلاص، عمل صالح، و همه ممیزات یک انسان برجسته از آل پیغمبر؛ و هم از لحاظ جنبههای علمی، از لحاظ حدیث، تفسیر، و از دیدگاه شیعه معلم حقایق و آموزندهی اصلیترین مطالب راجع به اسلام و معلم فقه وسیع اسلام، به هزاران محدث و مفسر و فقیه زمان خود. از این جهات امام صادق علیهالصّلاةوالسّلام شناخته شده است و همه اهل اسلام از شیعه و سنی درباره این بزرگوار، کتابها نوشتند و مطالبی نقل کردهاند.
اما یک بعد از شخصیت امام صادق شناخته نشده است و آن بعد مبارزات انقلابی و سیاسی امام صادق است. امام صادق از سال اولی که عهدهدار منصب امامت شد، یعنی سال ۱۱۴ هجری تا لحظهی شهادت یعنی سال ۱۴۸ هجری یک مبارزه مستمر، دراز مدت، خستگیناپذیر را علیه حکام جائر زمان چه بنیامیه، چه بنی عباس دنبال کردند. در این مدت در حدود پانزده سال، شانزده سال مصادف با دوران بنی امیه بود. یعنی از سال ۱۱۴ تا سال ۱۳۰ که ۱۳۲، سال شروع حکومت بنیعباس است و آن دو سال آخر که دو سال بلبشوی حکومت اموی بود. شانزده، هفده سال امام صادق در دوران بنیامیه مبارزه کرد و چه مبارزه دشواری بود.
اولین سالهای این مبارزه مصادف بود با حکومت هشامبنعبدالملک که مقتدرترین خلفای بنیامیه بود. قوی، مقتدر، شجاع و آنگاه فاسد، فاسق، فاجر، بدون تعهد به دین و اخلاق، مال دوست، ظالم، تمام خصوصیات یک پادشاه ستمگر و یک طاغیه در هشامبنعبدالملک جمع بود؛ و حکومت طولانی هشام که بیست سال طول کشید، تمام این دوران را با تلخی و سیاهی آمیخته بود. امام صادق در یک چنین دوران پر خفقان و دشواری مبارزه خودش را شروع کرد و مبارزه امام صادق یک مبارزه پنهانی بود. البته درباره مبارزات این بزرگوار اگر بخواهیم حرف بزنیم و مدارک و اسنادی را که در کتابها موجود است بیان کنیم، ساعتهای متمادی وقت میخواهد، من هم میخواهم چند دقیقه بیشتر صحبت نکنم؛ بنابراین فقط اشاره میکنم.