به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاعپرس، امام حسن بن علی (ع) فرزند امام علی (ع) و حضرت فاطمه (ع) و امام دوم شیعیان است. آن حضرت هفت سال از دوران حیات جدّ بزرگوارش پیامبر اکرم (ص) را درک کرد. پس از شهادت امام علی (ع) در سال ۴۰ هجرى، مردم با امام حسن (ع) به عنوان جانشین امیرالمؤمنین (ع) بیعت کردند، اما به دلیل عدم حمایت آنان از ایشان برای جنگ و سرکوب معاویه، آن حضرت ناچار به قبول صلح با معاویه در سال ۴۱ هجری شد. مدت امامت ایشان ۱۰ سال بود و در سال ۵۰ هجرى در حالی که ۴۸ سال سن داشتند، با توطئه معاویه مسموم و به شهادت رسید.
امام حسن (ع) هفت ساله بود که رسول خدا (ص) رحلت فرمودند. پیامبر اکرم (ص) او را بسیار دوست مىداشت و در روایات آمده است که آن حضرت را بر شانه مىنهاد و مىگفت: خداوندا، من دوستش دارم، تو نیز او را دوست بدار». در روایتی از پیامبر اکرم (ص)، امامت ایشان و امام حسین (ع) مورد تاکید قرار گرفته است: «حسن (ع) و حسین (ع) امامند، چه قیام کنند و چه نکنند». در حدیث دیگری آن حضرت میفرماید: «حسن (ع) و حسین (ع)، سرور جوانان بهشتند». این حدیث در منابع متعدد شیعه و اهل سنت نقل شده است.