سناریوی جدایی شارجه از امارات متحده عربی که دو روز قبل از یک پلتفرم شرطبندی آنلاین شروع شد، حالا به بحثی داغ در شبکههای اجتماعی تبدیل شده؛ سناریویی که در سایه سنگینی جنگ امریکا و اسرائیل علیه ایران، چندان هم دور از واقعیت نیست.
جوان آنلاین: سناریوی جدایی شارجه از امارات متحده عربی که دو روز قبل از یک پلتفرم شرطبندی آنلاین شروع شد، حالا به بحثی داغ در شبکههای اجتماعی تبدیل شده؛ سناریویی که در سایه سنگینی جنگ امریکا و اسرائیل علیه ایران، چندان هم دور از واقعیت نیست.
همه چیز از سامانه پیشبینی «پلیمارکت» (Polymarket) شروع شد؛ یک سایت امریکایی که گفته میشود یکی از پسران دونالد ترامپ، رئیسجمهور امریکا، هم سهامدار آن است. این سایت در اواخر آوریل ۲۰۲۶ سؤالی را مطرح کرد: «آیا امارت شارجه تا ۸ مه یا ۳۱ مه ۲۰۲۶ استقلال خود را اعلام میکند؟» این شرطبندی عجیب، خیلی زود در شبکه اجتماعی ایکس دستبهدست شد و کاربران عربزبان آن را به عنوان یک «خبر بالقوه» بازنشر دادند. رسانههایی مانند «عربی ۲۱» و «صوت القضیه» به این شایعه واکنش نشان دادند، اما بیشتر از زاویه «واکنش به بحران» به آن نگاه کردند. همزمان، برخی حسابهای پرنفوذ مدعی شدند که دبی با ریسک جدی ژئوپلیتیکی مواجه است و سرمایهگذاران ثروتمند در حال خروج از این امارت هستند. خیلی زود، موجی از پستها با هشتگهای «استقلال شارجه» و «فن میزنند. یکی از کاربران میگوید: «این یک شوخی است که توسط سایتهای شرطبندی برای جذب پول ساخته شده است.» با این حال، تحلیلگران ژئوپلیتیک غربی، چنین سناریویی را، به خصوص در فضای تنش ژئوپلیتیک با ایران، نامحتمل نمیدانند. ایوان ساشا شیحان (Ivan Sascha Sheehan)، رئیس موقت کالج امور عمومی دانشگاه بالتیمور، در پایگاه نیوزمکس در ۱۶آوریل ۲۰۲۶ نوشته است: «امارات متحده عربی ساختاری شکنندهتر از آن چیزی است که نمای بیرونی کارآمدش نشان میدهد. این فدراسیون همیشه یک ترتیبات توافقی بوده است: امارتهای کوچکتر در ازای تضمینهای امنیتی و بازتوزیع مالی، برتری ابوظبی را پذیرفتهاند. اما حالا جنگ با ایران این پیمان را تحت فشار شدید قرار داده است.» شیحان توضیح میدهد که دبی به عنوان موتور اقتصادی فدراسیون، از تنش طولانی با ایران بیشترین آسیب را میبیند و پس از پایان دوران شیخ محمد بن راشد، احتمال تقاضای خودمختاری بیشتر وجود دارد. امارتهای شمالی، یعنی شارجه، فجیره، عجمان و رأسالخیمه نیز وابسته به نقلوانتقالات فدرال هستند، اما اگر اعتمادشان به توانایی ابوظبی برای حفاظت از آنها سست شود، «پوشش ریسک» خواهند کرد – یعنی تنوعبخشیدن به شرکای خارجی و تقویت حکمرانی محلی.