برخی رمانها مانند «الیورتویست» اثر چارلز دیکنز درباره فقر، بیعدالتی، استثمار کودکان و شکافهای طبقاتی هستند، اما در قالبهای بزرگ، باشکوه و بلیتهای گرانقیمت عرضه میشوند.
جوان آنلاین: حسین پارسایی از معدود کارگردانانی است که در سالهای اخیر توانسته ترکیب پیچیدهای از تئاتر موزیکال، مدیریت پروژههای بزرگ و بازخوانی متون کلاسیک را به طور مستمر در پروژههای کاری خود قرار دهد. او پیشتر با آثاری، چون «الیور توئیست» در تالار وحدت، «بینوایان» در سالن رویال هتل اسپیناس پالاس، «هفتخان اسفندیار» و «نبرد رستم و سهراب» توانست نوعی الگوی تولید نمایشهای بزرگ را ایجاد کند؛ الگویی که در تئاتر ایران همواره کمجان بوده، اما هر بار که اجرا شده، مخاطبی وسیع و متنوع را جذب خود کرده است.
به گزارش تسنیم، پارسایی چه در آثار کلاسیک جهانی و چه در اقتباس از حماسههای ایرانی، اثبات کرده که به دنبال تجربههای کوچک و کمریسک نیست. او کارگردانی است که پروژههایش با تعداد بالای بازیگران، طراحیهای پیچیده و حجم قابل توجه سرمایهگذاری شناخته میشود.
اجرای تازه «الیور توئیست» در پاییز ۱۴۰۴ که اینبار در فضای باز باشگاه انقلاب روی صحنه رفته، از همین جنس است؛ خطی ادامهدار از مواجهه پارسایی با متنی ویکتوریایی که نخستین بار در سال ۱۳۹۶ آن را در تالار وحدت اجرا کرد. انتخاب دوباره رمان چالرز دیکنز، با فاصله هفتساله، پرسشی مهم پیش میکشد: آیا این بازگشت، صرفاً یک تکرار است یا تلاشی برای بازخوانی جدید؟ پاسخ را میتوان در دو سطح جستوجو کرد؛ یکی در انتخاب مخاطب و دیگری در انتخاب مقیاس اجرا.
از نظر مقیاس، اجرای امسال بزرگتر، پرهزینهتر و بهلحاظ جمعیتی گستردهتر از نسخه پیشین است. اجرای سالن وحدت قابلیت حضور حدود ۷۰۰ نفر در هر اجرا را داشت، اما نسخه ۱۴۰۴ در باشگاه انقلاب ظرفیت چند هزار نفر در هر اجرا را دارد. نگاه پارسایی در سالهای اخیر به سمت تئاتری رفته که تنها در صحنه، تعریف نمیشود بلکه در فضای پیرامونی و در مقیاس «رویداد» شکل میگیرد؛ همان اتفاقی که پیشتر در «بینوایان» اسپیناس و نمایشهای میدانی شاهنامهای او نیز تجربه شده بود.