به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، جامعهٔ امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند گفتوگویی عمیق و متعادل دربارهٔ «نقش اجتماعی زن» است؛ گفتوگویی که نه از افراطِ خانهنشینکردن زن آسیب ببیند و نه از تفریطِ رهاسازی کامل او در فضای اجتماعی. مسئلهٔ اصلی، اصلِ حضور اجتماعی بانوان نیست، بلکه چگونگی، حدود و الگوی این حضور است.
بنابر روایت تسنیم، در سالهای اخیر گاهی مفهوم «حضور اجتماعی» بهگونهای مطرح میشود که گویا هرچه میزان حضور زنان در عرصههای مختلف بیشتر باشد، نشانهٔ پیشرفت و رشد فرهنگی جامعه است؛ در حالی که از نگاه ادیان، ارزش حضور اجتماعی به «جهت»، «ضرورت» و «حفظ کرامت انسانی» وابسته است، نه صرفِ دیدهشدن و حضور ظاهری.
تردیدی نیست که زنان در بسیاری از عرصههای علمی، فرهنگی، آموزشی و اجتماعی میتوانند نقشآفرینی مؤثر و ارزشمندی داشته باشند؛ همانگونه که در تاریخ اسلام نیز نمونههای روشنی از این نقشآفرینی دیده میشود، اما کنار این حقیقت، نمیتوان از آسیبهای ناشی از الگوهابیتفاوت بود.
در سیرهٔ نبوی صلّی الله علیه و آله و سلّم و روایات حضرات معصومین علیهم السّلام نیز این حساسیت بهروشنی دیده میشود، در روایتی آمده است هنگامی که «ابناممکتوم» ـ که نابینا بود ـ اجازهٔ ورود گرفت، حضرت پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله به همسران خود فرمودند به اندرون بروند، وقتی گفته شد او نابیناست، آن حضرت فرمودند: «اگر او شما را نمیبیند، شما که او را میبینید.» (الکافی، ج5 ص534)، همچنین دربارهٔ حضور زنان در اجتماعاتی مانند نماز عید، حضرت امام صادق علیه السّلام بر پرهیز از جلوهگری و حفظ وقار و پوشیدگی تأکید میکنند (الکافی، ج6، ص537)، مجموعهٔ این روایات نشان میدهد که فرهنگ دینی، اصلِ حضور اجتماعی را تنها در چارچوب عفاف، وقار و دوری از زمینههای اختلاط و جلب توجه تعریف میکند؛ نگاهی که هدف آن محدودسازی زن نیست، بلکه حفاظت از کرامت انسانی و سالم نگهداشتن فضای جامعه است.