الماس در اصل همان عنصر كربن است و در سیستم مكعبی متبلور می شود. دوقلویی در آن بسیار دیده می شود. انواع جواهری آن روشن بی رنگ و كمی آبی رنگ است و گاهی قهوه ای یا زرد تا سیاه رنگ نیز دیده می شود. یكی از انواع الماس كه به نام بورت است دارای شكل كروی و سطحی ناهموار می باشد و علت آن آگرگات شعاعی آن و مخفی بلور بودن آن می باشد. و این واژه به الماس های فاقد ارزش جواهری و بدرنگ یا لك دار (ناقص) به كار برده می شود. مشهورترین خصوصیت الماس سختی آن می باشد كه برابر ۱۰ جدول موس است. سختی الماس با جهت بلور آن متفاوت است. اگر چه كانی در مقابل سایش بسیار مقاوم است اما بلورهای آن ترد و شكننده می باشد. این كانی ضریب انكسار بسیار زیادی دارد و این سبب تلالوء زیبای آن در انواع زمینی این كانی می گردد. وزن مخصوص انواع زینتی آن ۳/۵ تا ۳/۵۲ و انواع صنعتی ۲/۹ تا ۳/۳ می باشد. كمی حالت چرب مانند دارد. (در سطح بریده) دارای نقطه ذوب بسیار بالا است. و در اسیدهای غیرقابل حل است. در هوا و در حرارت ۸۷۰ درجه سانتی گراد اكسید می گردد و می سوزد.
از گذشته های دور تا امروز جزء گرانبهاترین سنگهای تزئینی بوده است و از اهمیت جواهر سازی زیادی برخوردار است و به علت مصارف زیاد امروزه به صورت مصنوعی ساخته می شود.
برش الماس روندی است که طی آن یک سنگ برش نخورده (Rough) الماس تبدیل به سنگی تراش خورده و زیبا می شود. این عمل توسط شخصی که گوهرشناس بوده و دارای تجربه، مهارت و دانش زیاد است، انجاممیشود، همچنین ابزار و تجهیزات مورد استفاده برای این کار باید حرفه ای باشند زیرا هرگونه جزئیات کوچکی در نتیجه نهایی تاثیر بسیار خواهد داشت.اولین اقدام برای برش یک الماس این است که شخص تراش کار با توجه به تقاضای بازار شکل هندسی (گرد، مربع، بیضی و ..) مورد نظر راتعیین می کند. پس از آن تناسب صفحات و کیفیت تراش است که امروزه اغلب این مرحله توسط کامپیوتر و یک فرد متخصص انجام می شود