به گزارش همشهری آنلاین فرهنگ فوتبال در قلب هوادار و دنبال کننده این رشته مهیج ورزشی بی شک فقط یک بازی نیست؛ ترکیبی از عشق، تعصب و گاهی بغض‌های فروخورده است. هوادارانی که سال‌ها با یک بازیکن نفس کشیده‌اند، شادی‌هایشان را با او تقسیم کرده‌اند و شکست‌ها را با او تاب آورده‌اند، طبیعی است که وقتی او پیراهن دیگری می‌پوشد، دلگیر شوند. اما مشکل از جایی آغاز می‌شود که این دلخوری، از دایره طبیعی اعتراض خارج می‌شود و به سمت ناهنجاری‌های اجتماعی می‌رود.
هواداران پرسپولیس هنوز فراموش نکرده‌اند روزی را که علیرضا بیرانوند، یکی از ستون‌های اصلی قهرمانی‌های چند سال اخیر، با پیراهن سرخ وارد زمین شد اما رنگ آن زمین تا آسمان با رنگ سرخ قبلی فرق داشت. ناراحتی آنها قابل درک بود که بازمانده نسل طلایی یک دهه اخیر پرسپولیس ناگهان سر از تراکتور در آورد. بدون شک اعتراض آنها نیز در استادیوم‌ها طبیعی بود و باید پذیرفت این شعارهای هیجانی و حتی بغض روی سکوها بخشی از فرهنگ فوتبال در تمام دنیاست؛ اما خط قرمز از جایی رد شد که ارزش‌های انسانی و خانوادگی به سخره گرفته شد. جایی که شعارهای زننده، هواداران دو تیم را مقابل هم قرار داد و زیبایی فوتبال در گردوغبار درگیری‌ها گم شد.