مشکل مهم‌تر آن است که تاکنون مصرف این دارو‌ها بیشتر در میان افراد پردرآمد رواج یافته است. در مطالعه دانشگاه هاروارد، حدود دو پنجم زنان هزینه دارو را شخصاً پرداخت کرده‌اند و هزینه ماهانه آن به طور متوسط ۲۷۵ دلار بوده است.

همچنین بررسی نسخه‌های صادرشده توسط شرکت Voy نشان می‌دهد حتی پس از در نظر گرفتن تفاوت نرخ چاقی، مصرف این دارو‌ها در مناطق ثروتمند بیشتر از مناطق کم‌برخوردار است.

به همین دلیل، اگر دسترسی به دارو‌های کاهش وزن همچنان عمدتاً در اختیار اقشار پردرآمد باقی بماند، چاقی ممکن است بیش از گذشته به نشانه‌ای از محرومیت اقتصادی تبدیل شود و در نتیجه انگ اجتماعی ناشی از آن نیز افزایش یابد.

در این صورت، انقلابی که قرار بود پیامد‌های اقتصادی اضافه‌وزن را کاهش دهد، ممکن است خود به عاملی برای تعمیق شکاف‌های اقتصادی و اجتماعی تبدیل شود.

منبع : جهان صنعت نیوز به نقل از فایننشال تایمز