اقتصاد ۲۴- نوژن اعتضادالسلطنه- در حالی که ایران بهتازگی از یکی از سختترین آزمونهای تاریخی خود، یعنی جنگ تمامعیار با رژیم اسرائیل، عبور کرده و در سایه یک آتشبس شکننده به آرامشی نسبی رسیده است، اکنون زمان آن فرارسیده تا نگاهها از صحنه نبرد به سوی بازسازی گسترده کشور معطوف شود؛ بازسازیای که نه فقط معطوف به زیرساختهای فیزیکی، که دربرگیرنده احیای نهادهای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی نیز هست.
این مرحله، نقطه عطفی در تاریخ معاصر ایران به شمار میرود، چرا که آینده ثبات، رفاه و حتی تداوم صلح، در گرو تصمیمهای اقتصادیای است که در این دوره اتخاذ میشود. بدون برنامهریزی هوشمندانه و عادلانه برای بهبود معیشت مردم، کاهش فقر و بازگرداندن اعتماد عمومی، تهدید بازگشت به ناآرامی و تداوم بحران همچنان در کمین خواهد ماند. از اینرو، بازسازی اقتصادی نه یک گزینه، بلکه ضرورتی تاریخی برای ایرانِ پس از جنگ است.
“بازسازی” در معنای وسیع خود، به بازسازی ساختارها، نهادها و شرایطی که در زمان صلح حاکم بوده اشاره دارد. هم چنین، بازسازی شامل احیای خدمات اساسی مانند بهداشت و آموزش میشود. پرسشهای کلیدی پیش روی کشورهایی که برنامه بازسازی پس از جنگ را اجرا میکنند، شامل این است که چه چیزی را بازسازی کنند و چگونه بازسازی کنند؟ ایجاد صلح نوعی بازسازی است و صلح هدف بازسازی است.