رسانه دیجیتال سهم بزرگ و در حال رشدی از زمان بیداری ما دارد، اما کالاها و خدمات آن عمدتا در تولید ناخالص داخلی (GDP) در نظر گرفته نمیشوند زیرا معیار اندازهگیری مبلغی است که مردم برای کالاها و خدمات پرداخت میکنند. اگر چیزی قیمت صفر داشته باشد، در نتیجه هیچ سهمی هم از GDP نخواهد داشت. سیاستگذاران از دادههای GDP برای تصمیمگیری در مورد سرمایهگذاریهای مختلف از زیرساخت و تحقیق و توسعه گرفته تا آموزش و دفاع سایبری استفاده میکنند و رگولاتورها هم برای سیاستگذاری به داده اقتصادی نگاه میکنند. GDP-B معیار جایگزینی است که چارچوب سنتی GDP را با کمیسازی سلامت مصرفکننده از کالاهای جدید و رایگان تکمیل میکند. فرض کنید پیشنهادی به شما بدهیم. شما دسترسی به موتور جستجوی گوگل را کنار بگذارید و ما ۱۰ دلار به شما میدهیم. کم است؟ ۱۰۰ دلار چطور؟ ۱۰۰۰ دلار چطور؟ چقدر باید به شما پرداخت کنیم تا دسترسی به ویکیپدیا را کنار بگذارید؟ پاسخ شما میتواند ارزش اقتصاد دیجیتالی را بهتر کنیم.
به گزارش پیوست، در سال ۲۰۱۸، آمریکاییها به طور متوسط ۶.۳ ساعت را در رسانه دیجیتالی سپری کردهاند-نه تنها گوگل و ویکیپدیا بلکه شبکههای اجتماعی، دورههای آنلاین، نقشه، ارسال پیام، کنفرانس ویدیویی، موسیقی، اپلیکیشنهای گوشیهوشمند و غیره. رسانه دیجیتالی بخش زیاد و در حال رشدی از ساعات بیداریمان را به خود اختصاص میدهد اما این کالاها و خدمات معمولا در سنجههای رسمی فعالیت اقتصادی از جمله GDP و بهرهوری (که در واقع GDP در ازای هر ساعت کار است) در نظر گرفته نمیشوند.