اقتصاد ۲۴- نوژن اعتضادالسلطنه- در برنامه انتخاباتی سید محمد خاتمی در سال ۱۳۷۶ مطالباتی، چون آزادی فرهنگی و اجتماعی و تقویت جامعه مدنی در ایران مطرح شده بود، مسائلی که واکنش شدید محافظهکاران را برانگیخت. در مبارزات انتخاباتی سال ۱۳۷۶، خاتمی در مورد بحران اقتصادی که در سالهای پس از انقلاب ایران گریبانگیر کشور شده بود چیز زیادی نگفت و در مورد برنامه آزادسازی اقتصادی سلف خود یعنی هاشمی رفسنجانی رئیس جمهور سابق نیز چیزی نگفت. تحلیلگران گمان میکردند که او هیچ درکی از پیچیدگیهای اقتصاد ایران و هیچ برنامه اقتصادی ندارد، این در حالی است که موضوع فراتر از درک یا عدم درک اقتصادی شخص خاتمی بود. خاتمی در تضادهای داخلی ائتلافی که او را به ریاست جمهوری رساند، گرفتار شده بود.
با حمایت اصلاحطلبان، سید محمد خاتمی به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد و در مرداد ۱۳۷۶ جانشین هاشمی رفسنجانی شد. خاتمی برنامهای برای “ساماندهی اقتصادی” پیشنهاد داد که نسخهای رقیقشده از برنامه تعدیل اقتصادی بود. اصلاح طلبان در بهمن ۱۳۷۸ در انتخابات مجلس شورای اسلامی محافظهکاران را شکست دادند و کنترل اکثریت کرسیهای مجلس را به دست گرفتند. این امر حمایت بیشتری را برای اصلاحات مرتبط با آزادسازی فراهم کرد.
سالهای آشکارا طرفدار بازار رفسنجانی، با ریاست جمهوری محمد خاتمی (۱۳۷۶-۱۳۸۴) دنبال شد که وعده رشد اقتصادی با عزت را میداد. هاشمی رفسنجانی با افتخار میگفت که بزرگترین دستاورد در دوران تصدیاش، زدودن انگ منفی از انباشت ثروت بوده که آشکارا در واکنش به سیاستها و شعارهای انقلابیون اولیهای بود که طرفدار توزیع مجدد ثروت بودند. خاتمی موضعی سوسیال دموکراتیکتر اتخاذ کرد و بسیاری از اعضای کابینهاش اصلاحطلبانی بودند که پیش از این با سیاستهای نئولیبرالی دولت سازندگی مخالفت کرده بودند.