به گزارش تابناک، در سالهای اخیر، ایران در حوزه نظامی و دفاعی، به ویژه در صنایع موشکی، پهپادی و جنگ الکترونیک، به پیشرفتهای قابل توجهی دست یافته است؛ پیشرفتهایی که نه تنها موجب افزایش توان بازدارندگی کشور شده، بلکه جایگاه جمهوری اسلامی را در معادلات منطقهای و جهانی به شکلی محسوس ارتقا داده است.
این قدرت نظامی و دفاعی، نتیجه سالها تلاش شبانهروزی متخصصان داخلی، جوانان متعهد و فرماندهان دلسوزی است که با وجود فشارها، تحریمها و تهدیدات، از پای ننشستند.
اما در میان این موفقیتها، یک حوزه حساس و بسیار مهم، مغفول مانده است: امنیت داخلی از جنس فناوریهای نوین؛ مقابله با جاسوسی، نفوذ، ترور و اقدامات ضد امنیتی نه فقط با ابزار کلاسیک، بلکه با ابزارهای مدرن و دیجیتال.
ما سالهاست که در عرصه ساخت ابزارهای تهاجمی پیشرو شدهایم، اما متاسفانه در حوزه ابزارهای دفاعی نرم، به خصوص امنیت سایبری، فناوریهای ضدجاسوسی، کشف نفوذ، شناسایی تهدیدات فناورانه و توسعه سامانههای پیش هشدار، رشد متناسبی نداشتهایم. این نابرابری، امروز به تهدیدی جدی برای امنیت ملی بدل شده است.
از ترور شهید دکتر مسعود علیمحمدی در سال 1388 گرفته تا حذف فیزیکی فرماندهان سپاه و دانشمندان هستهای در جریان جنگ اخیر، همه این موارد تا آینده را ببریم، نه آنکه باز هم غافلگیرش شویم.
رهبر معظم انقلاب اسلامی در بیانات متعدد خود، بارها تأکید کردهاند که “ایران قوی” فقط با تکیه بر قدرت نظامی محقق نمیشود، بلکه لازمه آن، اقتدار در علم، فناوری، اقتصاد، امنیت و انسجام داخلی است. معظمله صراحتا فرمودهاند: «اگر ایران قوی باشد، دشمن ناامید میشود و جرات تعرض نمییابد.»
این فرمایش روشن میسازد که برای قوی شدن، باید همه ابعاد قدرت ملی، بویژه قدرت امنیتی فناورانه را جدی گرفت.
کشوری که از نظر علمی و فناورانه در حوزه مقابله با نفوذ، ترور و جنگ ترکیبی مجهز نباشد، نمیتواند در برابر تهدیدات نوین ایمن بماند. اگر ما میخواهیم به سمت “ایران قوی” حرکت کنیم، باید همان قدر که برای موشک و پهپاد سرمایهگذاری کردیم، در ساخت سپر هوشمند امنیت ملی مبتنی بر فناوری روز هم سرمایهگذاری کنیم.