اقتباس سینمایی در عصر دیجیتال؛ بازآفرینی میانرسانهای یا وفاداری به متن؟
پروانهپور گفت: ما از سنت طولانی مقایسه و رقابت هنرها که میتوان با اغماضهایی گفت از افلاطون و ارسطو آغاز میشود و به داوینچی و بعدها به لسینگ و از آنجا به خیل مباحث مرتبط با آن در هنر قرن بیستم و در مورد مبحث من، به آرنهایم و پانوفسکی میرسد میآموزیم که تصویر نه صرفاً فرم است نه صرفاً محتوا، بلکه رابطهای دیالکتیکی با زمان، مکان، سنت ادبی، بدن تماشاگر و زمینههای اجتماعی دارد.
مؤلف کتاب «نسبت کلمه با تصویر» در گفتوگو با ایبنا بیان کرد؛
اقتباس سینمایی در عصر دیجیتال؛ بازآفرینی میانرسانهای یا وفاداری به متن؟
پروانهپور گفت: ما از سنت طولانی مقایسه و رقابت هنرها که میتوان با اغماضهایی گفت از افلاطون و ارسطو آغاز میشود و به داوینچی و بعدها به لسینگ و از آنجا به خیل مباحث مرتبط با آن در هنر قرن بیستم و در مورد مبحث من، به آرنهایم و پانوفسکی میرسد میآموزیم که تصویر نه صرفاً فرم است نه صرفاً محتوا، بلکه رابطهای دیالکتیکی با زمان، مکان، سنت ادبی، بدن تماشاگر و زمینههای اجتماعی دارد.
سرویس هنر خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)؛ در جهانی که هر روز بیش از گذشته زیر سیطره تصویر قرار میگیرد، پرسش از ماهیت تصویر، نسبت آن با روایت و جایگاه آن در رسانههای نوین اهمیتی دوچندان یافته است. از بحثهای کلاسیک درباره مرزهای شعر و نقاشی در اندیشه لسینگ گرفته تا نظریههای سینمایی رودلف آرنهایم و اروین پانوفسکی، همواره این پرسش مطرح بوده که تصویر چگونه معنا میسازد و چه نسبتی با تجربه انسانی برقرار میکند.
امروز اما ظهور پلتفرمهای دیجیتال، شبکههای اجتماعی، هوش مصنوعی و شیوههای تازه مصرف محتوا، بسیاری از مفاهیم سنتی درباره هنر و رسانه را با چالش مواجه کرده است. در چنین شرایطی، بازخوانی میراث نظری متفکرانی چون آرنهایم و پانوفسکی میتواند چشمانداز تازهای برای فهم سینما، اقتباس ادبی، فرهنگ تصویری و جایگاه مخاطب در عصر دیجیتال فراهم کند.
