اقتصاد۲۴– انتخابات چهاردهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری در حالی برگزار شد که وعدههای رنگارنگی در بازار انتخابات و تبلیغات به فروش رسید. از بازار گرمی برای توزیع گوشت و طلا میان مردم تا وعده بسترسازی برای جت اسکی بانوان، امکان سفر مجانی برای خانوادهها، قرار و مدارِ برخی اعمال «رایگان» و از این طیف شعارهای شگفت! در این بین، طبق سنت دورههای پیشین، باز هم قرار است تورم تک رقمی شود، میلیونها مسکن در سال ساخته شود، میلیونها شغل در سال ایجاد شود، بورس غلطگیری شود، نرخ دستمزد با تورم یکسانسازی شود، به زنان در جامعه ارج نهاده شده و با برخی از آنها که پوشش ایدهآل حکومت بر تن ندارند، با کرامت برخورد شود، فضای امنیتی از دانشگاهها رخت ببندد و محدودیت اینترنت نیز لغو شود.
کماکان محیطزیست، میراث فرهنگی و دیگر مسائل کلان اجتماعی و فرهنگی نیز یا مغفول ماندهاند یا به شعارزدگی آغشتهاند. مانند همان مقام مسئولی که چهار سال رئیس مجلس و عضو شورایعالی امنیتملی و مجمع تشخیص مصلحت و از همه مهمتر عضو سران سه قوه بوده، حال مدعی عنوان نهمین ریاست جمهوری ایران شد و وعده داد: «درباره افراد غیرمجاز که در داخل کشور هستند نیز پیشبینی شده که طرد کامل صورت گیرد. افرادی که مجاز هستند میتوانند بمانند!»
بله مساله مهاجران غیرقانونی در جامعه آنقدر حائز اهمیت و هشداردهنده شده که بتواند در میان شعارهای انتخاباتی بگنجد، اما محمدباقر قالیباف به عنوان فردی که وعدهای در این خصوص داده باید پاسخ بدهد که چرا در چهار سال تکیه بر کرسی بهارستان، هیچ ایدهای، دراینباره مطرح نکرده است؟ چرا در تمام نهادهایی که حضور داشت، درباره مسئله مهاجران اینقدر منفعل عمل کرد؟ اگر این مهم جزو وظایف دولت بود، چرا وزیر مربوط را استیضاح نکرد؟ اگر امکانات دولت برای پیگیری مساله مهاجران کم بود، چرا در جهت تجهیز آنها نکوشید؟ از کجا معلوم وقتی قالیباف به صندلی پاستور تکیه بزند، مانند همین امروز با منتقدانش برخورد چکشی نکند؟ تقصیر را به گردن دیگر دولتها و یا کسری بودجه نیندازد و این وعده به سرنوشت دیگر وعدههای بدون اساس تاریخ انتخابات، دچار نشود؟