فارغ از عملکردهای معارض پیشین، واکنشهای عصبی و حواشی ایجاد شده بعد از استیضاح وزیر اقتصاد و عنوان کردن قهرآلود «وفاق یکطرفه» به خوبی نشان داد طرح وفاق از سوی مدعیان اصلاحطلبی به طور چندشاخه، فراتر از یک اجماع سیاسی برای گذر از مشکلات کشور بوده و اهدافی را برای کسب منافع حزبی و همچنین فشار بر دولت و دیگر ارکان سیاسی کشور دنبال میکند که در ادامه ذکر خواهد شد.
جوان آنلاین: وفاق به معنای واقعی آن، با وجود آنکه در ساحت سیاسی کشور مورد تأیید همه اقشار جامعه است، اما شعاری کردن آن با هدف سیطره عملی بر ارکان سیاسی کشور و جهت دادن به آن برای اهداف شخصی، بسیار خطرآفرین است.
وفاق در عرصه سیاسی به معنای توافق و همگرایی بین گروهها، احزاب یا نهادهای سیاسی برای دستیابی به اهداف مشترک، حل اختلافات یا مدیریت بحرانهاست، اما سابقه سیاستورزی دولتهای اصلاحطلب و کنشهای جدالبرانگیز و خشونتبار عناصر اصلاحطلبی نسبت به منتقدان و بعضاً همراهی با معاندان در اغتشاشاتی، چون سال ۱۴۰۱، تردیدهایی را به وجود آورد و نگذاشت که این مفهوم به راحتی مورد پذیرش مردم و طیفهای سیاسی قرار گیرد و همه انتظار میکشیدند بالاخره روزی این نقاب از چهره آنها بربیفتد.
فارغ از عملکردهای معارض پیشین، واکنشهای عصبی و حواشی ایجاد شده بعد از استیضاح وزیر اقتصاد و عنوان کردن قهرآلود «وفاق یکطرفه» به خوبی نشان داد طرح وفاق از سوی مدعا در برابر هر گونه انتقادی تضمین میکند، از این رو آنها تلاش داشتند با طرح وفاق با نهادهای تأثیرگذار، امکان حمایت قانونی یا سیاسی از خود را فراهم کنند و به لطف این ایده ذهنی، هر اقدامی را دارای یک حامی سیاسی جلوه دهند تا همین موضوع هم سبب بسته شدن راه منتقدان شود.
از سوی دیگر، به زعم اصلاحطلبان، نمایش وفاق با گروههای مدنی، رسانهها یا نخبگان، یک شبکه حمایتی غیرمستقیم ایجاد میکند که فشار بر آنها را هزینهبر میسازد.
سرپوش نهادن و مقصرنمایی از دیگر ارکان سیاسی
وفاق با سایر جناحها، بار مسئولیت تصمیمات چالشبرانگیز را بین چند گروه تقسیم میکند، از این رو آنها در تلاشند با این اقدام، یک ایده و طرح خودساخته سیاسی را به همه ارکان سیاسی نسبت دهند و وانمود کنند که منتج از آرای کلی نظام است. از این منظر، هم اکثریت ساختارهای سیاسی کشور مورد انتقاد همگان قرار میگیرد و هم سبب میشود جناح اصلاحطلبان به عنوان عامل و کارگزار، به تنهایی مبرا باشند.