با نزدیک شدن به تابستان و آغاز فصل جابجاییها، نگرانی مستاجران از تأمین هزینه رهن و اجاره بیش از پیش نمایان میشود. در سالهای اخیر، دولتها تلاش کردهاند با ارائه تسهیلاتی تحت عنوان «وام ودیعه مسکن» بخشی از فشار اقتصادی را کاهش دهند. اما واقعیت این است که این وام، علیرغم تبلیغات فراوان، همچنان از یک سیاست حمایتی مؤثر فاصله دارد و عملاً نتوانسته نقشی جدی در بهبود وضعیت مستأجران ایفا کند.
به گزارش سرویس اقتصادی تابناک؛ بانک مرکزی در تازهترین اطلاعیه خود از افزایش سقف این تسهیلات در سال جاری خبر داده است. بر این اساس، برای مستاجران کمدرآمد تحت پوشش نهادهای حمایتی مانند کمیته امداد، بهزیستی، جانبازان، رزمندگان معسر و خانواده شهدا، وامی تا سقف ۴۰۰ میلیون تومان در قالب قرضالحسنه در نظر گرفته شده است. برای سایر متقاضیان وام ودیعه مسکن، سقف این تسهیلات در شهر تهران از ۲۰۰ میلیون تومان به ۲۷۵ میلیون، در مراکز استانها به ۲۱۰ میلیون، سایر شهرها به ۱۴۰ میلیون و در روستاها به ۵۵ میلیون تومان افزایش یافته است.
اما چالش اصلی مستاجران نه در رقم وام، بلکه در شرایط و فرایند دسترسی به آن نهفته است. بررسی تجربه سالهای گذشته ن>
با این شرایط، پرسش جدی آن است که دولت و بانک مرکزی تا چه زمانی میخواهند صرفاً با افزایش ارقام وام، بدون اصلاح واقعی سازوکار اجرایی، از سنگینی بار مستاجران سخن بگویند؟ افزایش سقف وام بدون تسهیل شرایط پرداخت، نه تنها کمکی به اجارهنشینان نمیکند، بلکه صرفاً به صفهای طولانیتر، مراجعات ناکام و ناامیدی بیشتر منجر خواهد شد.