در دنیای امروز، توسعۀ زیرساختهای ترانزیتی یکی از مهمترین سیاستهای اقتصادی کشورهاست چراکه حملونقل خود یکی از منابع درآمدهای ارزی است و کشورهایی که توان لجستیکی بالایی دارند و توانستهاند در مسیرهای آبی و جادهای، زیرساختهای لازم را فراهم کنند، امروزه ارزشافزودۀ بالایی را در تجارت جهانی کسب کردهاند.
در این بین، کمتر کشوری مانند ایران از جغرافیای استراتژیکی برخوردار است که به نوعی در مهمترین منطقۀ جهان در بخش انرژی و یکی از مناطق مهم در تجارت دیگر اقلام و محصولات قرار داشته باشد. این مهم، ضرورت ارتقاء کمی و کیفی زیرساختهای ترانزیتی را دوچندان کرده است.