مقدمه

یکی از دغدغه‌های مهم سیاست‌گذاران همواره این بوده است که تغییرات بهره‌وری چگونه می‌تواند بر اشتغال و دستمزدها اثر بگذارد. این نوشتار به بررسی این پرسش می‌پردازد و اب طی آن بنگاه‌های ناکارآمد از بازار حذف شده و منابع آن‌ها به سمت بنگاه‌های کارآمدتر هدایت می‌شود. از این رو، وجود محیطی مناسب برای تخصیص بهینه منابع و در عین حال حمایت از کارکنانی که تحت تأثیر این جابه‌جایی قرار می‌گیرند، ضروری است.

تحلیل‌های انجام شده نشان می‌دهد که اگرچه بهره‌وری و اتوماسیون می‌توانند به طور مستقیم برخی مشاغل را کاهش دهند، اما این روند غالباً با یک اثر غیرمستقیم مثبت (ناشی از افزایش تقاضا و گسترش بازار) جبران می‌شود. با این همه، این اثر مثبت برای همه بنگاه‌ها به یک اندازه رخ نمی‌دهد و نیازمند سیاست‌های مکمل و حمایتی است. طراحی صحیح این سیاست‌ها می‌تواند تغییرات فناورانه و سازمانی را به موتور رشد اشتغال و افزایش دستمزد تبدیل کند. همچنین، تقویت زنجیره‌های ارزش و توسعه فعالیت‌های بین‌المللی بنگاه‌ها می‌تواند به تحریک تقاضای کل کمک شایانی کند.