افت سطح آب های زیرزمینی، سوغات بی مهری به قنات ها و حفر چاه های عمیق

آفتاب بی‌امان بر صورت سیه چرده مراد می‌تابد و دستمالی که بر سر بسته، دیگر  توان مقابله با گرمای سوزان را ندارد. یوسف حفار اما در چادر دراز کشیده و منتظر است تا مته‌های بی‌رحم، بافت سنگی چاه را زخمی کنند.

به گزارش فرارو، لوله‌های فولادی نیروی چرخشی را از دکل به مته منتقل کرده و همزمان گل حفاری را به سطح زمین می‌فرستند. در عمق 290 متری، لجن‌گیرها آثاری از رطوبت نمایان می سازند. با صدای مراد یوسف از چادر بیرون می‌آید، گل خیس را مزه می‌کند و سرش را به نشانه تأیید تکان می‌دهد.

قنات‌ها؛ معجزه آبخیزداری ایران باستان

هزاران سال قنات‌ها یا کاریزها تأمین‌کننده آب موردنیاز کشاورزی و شرب در نواحی خشک و نیمه‌خشک کشور بوده‌اند. قنات‌ها معجزه آبخیزداری ایران باستان و یکی از روش‌های مؤثر انتقال آب در دنیاست.

امروزه، این فناوری در 30 کشور دنیا برای انتقال آب استفاده می‌شود. اما با پیشرفت تکنولوژی و افزایش سرعت توسعه، وقار و قناعت همیشگی قنات‌ها به چالش کشیده شد و حفر چاه‌های عمیق جهت استحصال سریعتر و بیشتر آب آغاز گردید.

ورود چاه‌های عمیق از دهه ۳۰ خورشیدی شروع شد و در دهه‌های ۵۰ تا ۸۰ به اوج خود رسید. موتورپمپ‌ها این امکان را فراهم ساختند که آبی که قنات‌ها در هزاران سال با آهستگی از زمین بیرون می‌کشیدند، در چند ساعت به سطح زمین بیاید. این سرعت، کشاورزان و دولت را به سمت حفر چاه‌های نیمه‌عمیق و عمیق سوق داد و ماح const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();