سیاستهای کلان تئاتر ما تعریف نشده است
سلیمی
متذکر شد: تا وقتی سیاستهای کلان تئاتر ما تعریف نشده و درگیر سلایق
مدیران هستیم، نمیتوانیم دل به گرو شوراهای هنری بسپاریم. چقدر
ناراحتکننده است که بسیاری از کارگردانهای جوان و خوشفکر تئاتر با نظر
دوستان ما در شوراهای هنری در حیطه تئاتر و اجرا در تئاتر شهر قرار
نمیگیرند.
وی با بیان اینکه در همه جای دنیا دولت از تئاتر حمایت
میکند تا دستاوردهای جدیدی به دست بیاید، اظهار کرد: تئاتر دولتی باید نقش
حمایتی از صنوف و فعالان تئاتر را برای رسیدن به تئاتر ملی داشته باشد.
البته تئاتر ملی تنها به معنی اجرای نمایشنامههای ایرانی نیست بلکه اجرای
آثار خارجی بر اساس تفکرات کارگردان که بر اساس مناسبات اجتماعی، اقتصادی و
سیاسی جامعه شکل گرفته باشد نیز تئاتر ملی است.
کارگردان نمایش
«نوای اسرارآمیز» درباره عملکرد شورای هنری سالنهای مجموعه تئاتر شهر،
تصریح کرد: این دوستان چگونه برای سالنهای مختلف مجموعه تعریف ارائه
میدهند؟ مگر تئاتر شهر پژوهشکده یا دانشگاه است؟ ما مکانی برای پژوهش هنر
داریم که وظایفاش مشخص است. اعضای شوراهای هنری چرا باید ذهنیات خود را در
سالنهای تئاتر شهر دیکته کنند؟ چرا مدیریت به خود اجازه میدهد که چنین
تعاریفی در تئاتر شهر ارائه شود؟
کارگردان نمایش «عشق لرزه» با
بیان اعتقاد خود مبنی بر گرفتار شدن تئاتریها در یک فضای برزخگونه، اظهار
کرد: بعضیها تحت نام شورای هنری دور هم جمع میشوند و میگویند که دوران
کهولت سنی شما فرا رسیده و حالا نوبت ما است که تحولی جدید در تئاتر ایجاد
کنیم.
به کسی باج نمیدهم
وی
تأکید کرد: من به هیچ کسی از خانواده یا مدیران تئاتر باج نمیدهم. من
طرفدار جوانگرایی هستم ولی جوانگرایی به لحاظ تفکری نه تنها به لحاظ فیزیکی
و توان جسمی. اعضای شورای هنری از دوستان و همکاران من هستند اما باید
بدانیم که تئاتر برای رفقا و دوستان ما نیست. این نکته را باید بدانیم که
تفکر جدید از بین اضداد شکل میگیرد نه اینکه تعدادی افراد همپیمان و
همقسم، تصمیمگیری کنند.
سلیمی خطاب به جامعه تئاتری متذکر شد: این
بود نتیجه و خروجی ما هنرمندان تئاتر ایران که یا در روزنامهها یکدیگر را
زیر سؤال ببریم و یا این پراکندگی بین ما به وجود بیاید؟ کسانی که شعار
توسعه تئاتر را مطرح میکنند، هدفشان محدود کردن تئاتر است و همکاران ما
هم در این راه کمکشان میکنند.
بهادر آذری کارگردان
«نارنجیغ» درباره اجرای این اثر نمایشی، گفت: «نارنجیغ» در
حقیقت ترکیبی از لقب شخصیت اصلی داستان و اتفاق مهمی که در نمایش رخ می
دهد، است. با وجود اینکه از نام نمایش این ذهنیت به وجود می آید که کار
ممکن است رگه هایی از فانتزی داشته باشد اما اینطور نیست و نمایش «نارنجیغ»
اثری رئالیستی است که ناملایمات اجتماعی را به تصویر می کشد.
وی
افزود: این نمایش از ۷ تا ۲۵ اردیبهشت ماه با مدت زمان ۴۰ دقیقه در
تماشاخانه استاد مشایخی روی صحنه می رود. در «نارنجیغ» با زبان کنایه و
استعاره فقر و اعتیاد را در جامعه به نقد می کشد. این کار ۶ شخصیت دارد که
نقش همه آنها را یک بازیگر ایفا می کند در حقیقت این نمایش یک مونودرام
معمایی است که رگه هایی از کمدی نیز در آن دیده می شود.
این کارگردان
جوان درباره داستان نمایش توضیح داد: نمایش داستان پسری است که ساعت ۱:۳۰
صبح زمانی که دارد آشغال های منزلش را بیرون می گذارد شاهد یک اتفاق دلخراش
می شود که این اتفاق زندگی اش را تحت الشعاع قرار می دهد.
به گزارش هالیوود ریپورتر، بعد از گذشت ۱۷ سال از تأثیر و درخشش بر
صحنه تئاتر وستاند لندن و کمی بعد در تئاتر برادوی نیویورک با نمایش «اتاق
آبی» اثر دیوید هار، نیکول کیدمن قصد دارد به صحنه تئاتر وستاند لندن
بازگردد.
هفته گذشته خبری مبنی بر حضور کیدمن در نقش اول نمایش
«عکسبرداری ۵۱» اثر آنا زیگلر منتشر شد. این نمایش قرار است از روز ۵ ماه
سپتامبر (۱۴ شهریورماه) در سالن تئاتر نوئل کوارد در وستاند شهر لندن
اجرای خود را آغاز کند.
این نمایش، به بعد از ماجرای اولین پیشرفت
تعیینکننده در تحقیقات نشان دادن DNA از طریق اشعه ایکس و زندگی روزالیند
فرانکلین با بازی نیکول کیدمن میپردازد. فرانکلین محقق کالج پادشاهی شهر
لندن اولین کسی بود که ساختار نردبانی پیچدار DNA را کشف کرد.
روزالیند
فرانکلین در سال ۱۹۵۸ و در سن ۳۸ سالگی بر اثر بیماری سرطان درگذشت. با
وجود نقش تعیین کننده فرانکلین در کشف DNA، سهم او در این پروسه علمی
توسط فرانسیس کریک، جیمز واتسون و موریس ویلکینز نادیده گرفته و نام او
برای جایزه نوبل ۱۹۶۲ حذف و این جایزه به صورت مشترک به کریک، واتسون و
ویلکینز اهدا شد.