به گزارش خبرگزاری آنا، گرانی دارو همواره ترکیب دوکلمهای ترسناکی برای عموم مردم است؛ اما اگر بخواهیم با یک دید همهجانبه به موضوع نگاه کنیم شاید حتی نهتنها مفهومی جز “اصلاحقیمت” نداشته، بلکه منطقیتر و مثبت نیز به بنظر برسد.
صنعت داروسازی نیز مانند بقیه صنایع در اقتصاد تابع “صرفهاقتصادی” و “سود” است، حال با توجه به اینکه قیمتگذاری دارو همواره به صورت کنترلی از سوی حاکمیت بوده و به تناسب تورم افزایش نیافته، در بلند مدت باعث زیانده بودن و عدم توجیهاقتصادی شده و به تبع آن سرمایهگذار و تولیدکننده ترجیح میدهد تولید را متوقف کند.
به دنبال معیوب شدن این زنجیره در ابتدا و عدم جبران نقدینگی، داروهایی که تولید آن صرفه ندارد در بازار دچار کمبود میشوند، سیستم دولتی برای جبران کمبود مجبور به واردات دارو یا از مسیر معمول با صرف چندین ماه زمان شده و یا مسیر واردات فوریتی را دنبال میکند که واردات فوریتی یک دارو ممکن است با هزینه چندین برابری همراه باشد؛ در واقع عدم اصلاح قیمت در مرحله اول باعث خروج تولیدکننده از چرخه، در وهله دوم عدم دسترسی بیمار به دارو و در وههله بعد هزینه چندین برابری تامین، آنهم همراه با انواع ریسک میشود.