اصفهان؛ شهری که هوایش علیه مردم شوریده است

اصفهان همیشه به گنبدهای فیروزه‌ای و رنگ آبی زاینده‌رود و آسمانش معروف بود؛ به آبیِ بی‌انتها که بر گنبدها و پل‌ها می‌درخشید. اکنون همان آسمان، خاکستری و خسته است. زاینده‌رود خشکیده و هوایی که بر آن می‌وزد بوی مازوت می‌دهد. این دود خاکستری افق را می‌بلعد و گلو را می‌سوزاند. در شهری که روزگاری از زاینده‌رود زنده بود، نفس کشیدن حالا شبیه به مبارزه‌ای خاموش است یا شاید نوعی تسلیم.حالا آفتاب با زحمت از لایه‌ای ضخیم از دود و غبار بالا می‌آید و گنبدهای فیروزه‌ای را در سایه‌ای خاکستری فرو می‌برد. هوای شهر بوی گوگرد و دود می‌دهد، هوایی که هر نفسش بهایی دارد.