26 مردادماه سالروز آزادسازي پاوه است. حماسهاي كه شنيدن نامش ناخودآگاه اذهان را به سوي شهيد اصغر وصالي و گروه دستمال سرخها سوق ميدهد.
پاسداراني ورزيده، معتقد و باايمان كه التزامشان به فرامين خميني كبير، ولي امر و رهبر زمان، از آنها نيرويي پولادين در مصاف با دشمنان ساخته بود، تا به آنجا كه بهحق قدومشان به كردستانات در خردادماه 1358 را بايد آغازي بر پايان استيلاي ضد انقلاب در اين خطه از كشورمان دانست. قرار داشتن در ايام سالروز آزادسازي پاوه را بهانهاي قرار داديم تا ساعتي با سردار عبدالله نوريپور 62 ساله، يكي از قديميترين ياران اصغر وصالي و معدود بازماندگان دستمال سرخها به گفتوگو بنشينيم. حاجعبدالله برايمان از نحوه شكلگيري دستمال سرخها گفت و از فرماندهي شهيد اصغر وصالي كه به قول تعبير او از «منتظران» بود.
براي شروع از خودتان بگوييد تا با يكي از اعضاي گروه دستمال سرخها بيشتر آشنا شويم. چطور كسوت پاسداري را به تن كرديد؟
وقتي انقلاب به پيروزي رسيد من كه آن موقع 26 سال داشتم و در فعاليتهاي انقلابي شركت ميكردم، به اتفاق تعدادي ديگر از دوستان در كميته منطقه هفت در خيابان تهران نو بوديم. كمي كه گذشت به نظرم در 22 ارديبهشت سال 58 يعني تنها 19 روز پس از تشكيل رسمي سپاه بود كه به خواست آقاي آيتالله مهدوي كني به اتفاق شهيد حسن بيات جذب سپاه شديم. به پادگان وليعصر(عج) رفتيم و كمي بعد با گزينش نيروهاي بيشتر، گردان سوم را راهاندازي كرديم. كادر مركزي اين گردان بعدها شالوده گروه دستمال سرخها را تشكيل دادند.