اشک‌هایت را بگذار برای استوری اینستاگرام

چطور می‌شود به کسی بگوییم دارد غرق می‌شود، اما همه‌چیز هم تحت‌کنترل است؟

پاسخ این سؤال برای نسل‌های قبل روان‌درمانی بود: اتاقی با نور ملایم؛ غریبه‌ای که با مهربانی نگاهتان می‌کند؛ و ۵۰ دقیقه وقت برای اینکه سفرۀ دلتان را باز کنید. اما برای بسیاری از نسل‌زدی‌ها روان‌درمانی پناهگاهی امن نیست، بلکه اتاقی است تاریک و دلگیر با بوی مواد ضدعفونی‌کننده که گران‌تر از آن است که از عهدۀ هزینه‌هایش برآیند. و بدتر از آن، دیگر دارد … خز می‌شود.

نظرسنجیِ جدیدی که پلتفرم درمانی بِتِرهِلپ انجام داده نشان می‌دهد که ۳۷ درصدِ پاسخ‌دهندگانِ نسل‌زدی مراجعه به روان‌درمانی را نشانۀ ضعفِ روانی می‌دانند. در تیک‌تاک ویدئوهای طنز پربازدیدی با عنوان «چه حسی راجع ‌به‌ش داری؟» وجود دارد که، با آه‌کشیدن‌های اغراق‌آمیز و نگاه‌های کلافه و خسته، روان‌درمانگران را مسخره می‌کنند. در وبسایت رِدیت رشته‌بحث‌های مفصلی هست دربارۀ اینکه «روان‌درمانی سرمایه‌دارانه است» و روان‌درمانگران، بدون فاش‌کردن ذره‌ای از اسرار خودشان، مدام برایتان سر تکان می‌دهند.

مسئله فراتر از مسائل مالی یا در دسترس‌بودنِ روان‌درمانی است. مسئله سر شکافِ فرهنگی‌ای است که دربارۀ معنای کمک‌خواستن، آسیب‌پذیربودن if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();