دانشگاه رفتن برای نسل‌های دهه پنجاه و شصت یک آرزو و امری بود که برای دست یافتن به آن سال‌ها باید فشار، استرس، رقابت فشرده و دوره نوجوانی و جوانی را صرف آن می‌کردند تا به یک موقعیت مناسب پس از فارغ‌التحصیلی دست پیدا کنند. زندگی نوجوانان ایرانی در سیستم آموزش و پرورش به‌نحوی پیش می‌رفت تا در انتها وارد یک رقابت سنگین و حیاتی شوند و آن نیز رقابت نهایی در کنکور سراسری بود که این نظام همچنان پابرجاست ولی به هیچ وجه با دهه‌های قبل قابل قیاس نیست. اما چرا اکثر خانواده‌های ایرانی اصرار به قبولی فردانش باید به ثروت و خلق کار بیانجامد. غیر از این هیچ راهی در برابر دانشگاه‌ها وجود ندارد. رهبر معظم انقلاب اسلامی که یک دهه سال‌ها را با تمرکز بر اقتصاد نامگذاری کرده‌اند، امسال عنصر جدید دانش‌بنیان را نیز به موضوع اشتغال افزوده‌اند تا نشان دهند، اشتغال و کسب و کارهای جدید مبتنی بر علم و دانش نیاز کشور است و ریل‌گذاری مراکز علمی نیز باید بر همین اساس باشد. دانشگاه‌ها می‌بایست تمام فصول و واحدهای درسی خود را بازتعریف کنند. سیستم آموزشی باید زیرورو شود تا حاصل ورودی آن‌ها، تبدیل به کسب و کار و شرکت‌های دانش‌بنیان و کارآفرین شود. دانشجویان با ورود به محیط علمی باید تمام مهارت‌های لازم جهت راه‌اندازی کسب و کار خود را بیاموزند. کسب و کارهایی که مبتنی بر نیاز جامعه و حل کننده مسائل کشور باشند و دیگر شاهد نوشتن مقالات و پایان‌نامه‌هایی نباشیم که در گوشه کتابخانه خاک خورده یا در نهایت تبدیل به خمیر کاغذ شوند. مسیر آینده ایران با چنی نقشه راهی قطعاً روشن خواهد بود؛ چراکه جوانان ایرانی استعداد ذاتی در کسب علم و دانش داشته و اگر این استعداد در مسیر درست قرار گیرد، نتایج فوق‌العاده‌ای در اقتصاد ایران برجای خواهد گذاشت و استعداد ایرانی تبدیل به ثروت‌آفرینی بالایی می‌شود که ایران را از منابع طبیعی مانند فروش نفت و گاز بی‌نیاز می‌سازد.
مصطفی هدایی، کارشناس مسائل اجتماعی