توسعه یکی از مفاهیم عمیق زندگی اجتماعی است که دارای تعاریف مختلف و متنوعی است. در مکاتب اجتماعی کارشناسان، توسعه را به مثابه درختی تعبیر می‌کنند که ریشه آن از «فرهنگ» و «آموزش» تشکیل شده و میوه آن ند باعث ایجاد فرصت‌های شغلی پایدار برای جوانان و به ویژه زنان در مناطق روستایی و کمتر توسعه‌یافته شود.

با این وجود باید اذعان کرد رسیدن به آرمان‌های مطلوب اشتغال نیازمند آموزش و مهارت‌آموزی است. در حقیقت زیرساخت به تنهایی قادر به ایجاد اشتغال نیست و آموزش، مهارت آموزی و فرهنگ سازی سه فاکتوری هستند که ایجاد اشتغال بومی را کلید می‌زنند.

به دیگر زبان یکی از مهم‌ترین زیرساخت‌ها برای ایجاد اشتغال در مناطق بومی، ارتقای سطح مهارت‌ها و آموزش نیرو‌های انسانی است. برگزاری دوره‌های مهارت‌آموزی و آموزشی در زمینه‌های مختلف فنی، کشاورزی، خدماتی و حتی کارآفرینی می‌تواند زمینه‌ساز ایجاد اشتغال در این مناطق باشد.

در پایان باید اشاره کرد ظرفیت‌های بومی فرهنگی شامل آداب و سنن، موسیقی، پوشش و تغذیه خاص اقوام مختلف در اقصی نقاط مناطق مختلف کشور نیز می‌توانند به عنوان منابعی ارزشمند و زیرساختی برای توسعه اقتصادی و ایجاد اشتغال مورد استفاده قرار گیرند. به علاوه با تمرکز بر کشاورزی پایدار، توسعه گردشگری، حمایت از صنایع دستی و سرمایه‌گذاری در بخش‌های مختلف فرهنگ و سنن، می‌توان بستری مناسب برای رشد اقتصادی و اشتغال‌زایی در مناطق کمتر برخوردار فراهم کرد.

تر ناصر زنگانه: