شیدا اسلامی: دومین فیلم یوسف حاتمیکیا نهفقط در ژانر اکشن-جادهایاش یا سبک روایی آن، که در میزانسنها، قاببندیها، زاویه و حرکت دوربین، نورپردازی، رنگ، صدا و موسیقی و… یک سینمای قابلقبول را تداعی میکند و از همان ابتدا تصمیم میگیرد با همه اجزای ساختار خودش تماشاگر را در موقعیتِ همراهی با همراهی ناخواسته اصلان و حلما قرار دهد. کارکرد درست عناصر باعث میشود این همراهی نه در مقام ناظر امن باشد، نه قاضی بیرونی؛ تصمیمی که پیش از هر چیز، در فیلمنامه گرفته شده و بعد به زبان تصویر ترجمه شده است.
فیلمنامه «اسکورت» برخلاف بسیاری از فیلمهای اجتماعی، بر پایه «وضعیت ثابت با دیالوگهای متغیر» بنا نشده، بلکه براساس زنجیرهای از تصمیمها شکل گرفته و این تفاوت مهمی است. در اینجا هر سکانس، نه برای توضیح جهان، بلکه برای تنگتر کردن میدان انتخاب طراحی شده است. شخصیتها مدام در حال انتخاباند؛ اما هیچ انتخابی «خوب» نیست. انتخابها فقط کمهزینهتر یا پرهزینهترند. این منطق، موتورِ تعلیق فیلم است. نکته فنی مهم این است که فیلمنامه بهجای استفاده از نقطهعطفهای کلاسیکِ پررنگ (twist)، از تغییر تدریجی اطلاعات استفاده میکند و مخاطب آرامآرام میفهمد که چه چیزی حمل میشود، چه کسی دروغ میگوید، چه کسی بیشتر از بقیه چیزی برای از دست دادن دارد و… .
نکته قابل تأمل آنکه این فهم هرگز در قالب دیالوگ صریح ارائه نمیشود. اطلاعات رفتاریاند: در مکث، در تردید، در تغییر لحن و مهمتر از همه، در تصمیمهای غلط تکرارشونده.