اقتصاد۲۴- استیضاح وزرا در ساختار سیاسی جمهوری اسلامی ایران، در ظاهر ابزاری حیاتی برای نظارت بر عملکرد اعضای کابینه و تحقق اصل پاسخگویی قوه مجریه به نمایندگان ملت است. این مکانیسم، تبلور مشارکت مردم در اداره کشور از طریق نمایندگان منتخبشان است و قرار است تضمینکننده شفافیت و کارآمدی باشد. اما در عمل، بارها و بارها در طول دهههای گذشته دیده شده است که این ابزار نظارتی مهم، از کارکرد اصلی خود منحرف شده و تبدیل به اهرمی برای تسویه حسابهای سیاسی، بهرهبرداری جناحی، یا حتی پوششی برای ناکارآمدیهای ساختاری و عدم تمایل به قبول مسئولیتهای بلندمدت شده است.
این بار، در اوج گرمای طاقتفرسای تابستان و در کوران بحرانهای بیسابقه آب و برق، نوبت به عباس علیآبادی، وزیر نیرو رسیده است. وی بر صندلی وزارتخانهای نشسته که دهههاست با بحرانهای ناترازی در بخشهای حیاتی برق و آب دست و پنجه نرم میکند. نمایندگان مجلس که در جستوجوی راهحل این معضلات هستند، گزینه حذف را به جای حل، انتخاب کردهاند.