شکست مقابل الوصل امارات در هفته نخست لیگ دو آسیا و تساوی ناامیدکننده مقابل پیکان ۱۰ نفره کمر استقلال را شکست، زانوهای بازیکنانش خم شد و قلب میلیونها هوادارش برای لحظاتی ایستاد.
آنها به یاد روزهایی افتادند که باد به پرچم آبی میوزید و تیمشان همیشه مدعی کسب همه جامها بود و بلیتهای آسیا تا مراحل یکچهارم یا نیمه نهایی رزرو میشد. اما آن «آبی درخشان»، این روزها کمرنگترین، بیحالترین و سردترین رنگ دنیاست چراکه فروریختن هفت بارهی دروازهشان مقابل الوصل سیلی سنگینی بود که صورت مدیران آبی را به سرخی شرم وصل کرد!
وقتی برای بازگشت ریکاردو ساپینتو به ایران چنان نمایش باشکوهی راه انداختند، گمان کردیم «ناجی» باشگاه بازگشته تا تیم نیمبند آبی را از دل تاریکیها به
سران استقلال باید به این بیندیشند که چگونه سرمایههای اصلی این باشگاه که میتوانستند تاریخ را دوباره بنویسند، در سینه خاکسترهای بیمهری، سکوت و خاموشی مدفون شدهاند و از دور نفسهاشان با نتایج اخیر آبیهای کمرنگ به شماره افتاده است. این استقلال دیگر آبی نیست و آبی از این مدیران مدعی برای تیمی با این قدمت و ریشه گرم نمیشود. این ورق باید برگردد تا «آبی»، دوباره گرمترین رنگ زندگی هواداران استقلال باشد.