استراتژی پکن، حرکت آرام، اما پیوسته در دو مسیر موازی است: در کوتاهمدت با استفاده از دیپلماسی ارزی با قواعد بازی غرب مدارا میکند، اما در بلندمدت در حال چیدن آجرهای یک معماری مالی نوین است
جوان آنلاین: در شطرنج قدرت جهانی، هر حرکت چین معنایی دوگانه دارد. یوآن یک مهره تاکتیکی برای مانورهای دیپلماتیک است. اما طلا، استراتژی بلندمدت پکن محسوب میشود. هدف نهایی چین کیش و مات کردن سلطه دلار است. رفتار چین به ظاهر متناقض است. از یک سو، پیش از مذاکره با امریکا، ارزش پولش را برای کاهش تنش بالا میبرد. از سوی دیگر، با سرعتی سرسامآور دلارهایش را به شمش طلا تبدیل میکند. این دو حرکت، دو روی یک سکه هستند. این یک استراتژی دو مسیره است. دیپلماسی ارزی برای چین زمان میخرد و صادرات را زنده نگه میدارد. همزمان، پکن در سکوت پایههای یک سیستم مالی موازی و مستقل از غرب را بنا میکند.
نظام «شناور مدیریتشده» و معماری ارزی چین
برای درک چگونگی اجرای سیاست «نظام شناور مدیریت شده» ابتدا باید به مکانیسم ارزی چین نگاه کرد. چین برخلاف اقتصادهای غربی که ارزهایشان آزادانه و صرفاً بر اساس عرضه و تقاضا در بازار نوسان میکنند، از سیستم «شناور مدیریتشده» بهره میبرد. در این سیستم، بانک مرکزی چین هر روز صبح نرخ مرجعی برای یوآن در برابر دلار تعیین کرده و اجازه نوسان بسیار محدودی را به بازار میدهد.
مدیریت این سیستم با تئوری اقتصادی «سهگانه ناممکن» گره خورده است؛ نظریهای که میگوید هیچ کشوری نمیتواند همزمان دارای «نرخ ارز ثابت»، «سیاست پولی مستقل» و «جریان آزاد سرمایه» باشد. چین انتخاب کرده است که کنترل نرخ ارز و استقلال پولی خود را حفظ کند، بنابراین ناچار است محدودیتهای شدیدی بر جریان خروج سرمایه اعمال کند. این کنترل شدید سرمایه به دولت اجازه میدهد تا بدون ترس از فروپاشی بازار یا خروج ناگهانی ثروت از کشور، ارزش پول ملی خود را در راستای اهداف اقتصاد کلان دستکاری کند.