به گزارش« نبض فناوری» نانو اشیا و انبوههها و کلوخههای آنها (NOAA) هم اکنون در مقادیر بالا تولید میشوند و کاربردهای متنوعی دارند، ولی برهم کنش این مواد با سیستمهای زیستی از جمله پروتئینها میتواند نگرانکننده باشد و منجر به تغییرات برگشتپذیر یا برگشتناپذیر در ساختار ثانویه پروتئینها شوند.
بروز تغییرات برگشتناپذیر در ساختار پروتئین میتواند بر کارکرد و صورتبندی پروتئین تأثیر بگذارد که این تغییرات به نوبه خود ممکن است بر واکنشپذیری زیستی کلی پروتئینها نیز تأثیرگذار باشد. بنابراین پایش بروز چنین تغییراتی میتواند اطلاعات مهمی در مورد برهم کنش NOAA با سیستمهای زیستی فراهم کند.
چندین روش برای تعیین ساختارها / صورتبندی مولکولی و فرآیند تا خوردن پروتئین و برهم کنش آنها با NOAA وجود دارد که شامل طیف سنجیهای تشدید مغناطیسی هستهای (NMR)، تبدیل فوریه فروسرخ (FT-IR)، طیفسنجی رامان و رنگ تابی دورانی پرتو فرابنفش (UV-CD) هستند. علاوه بر این، روش جدیدی به نام «طیفسنجی رنگ تابی دورانی تابش سنکروترون» (SRCD) بهعنوان یک روش دقیق به کار گرفته میشود که اطلاعاتی در مورد ساختارهای ثانویه و تا شدن پروتئین ارائه میدهد.