به بهانه پخش سریال «برف بیصدا میبارد» از شبکه سه سیما، نگاهی به سریالهای ۹۰ شبی یا همان ۹۰ قسمتی ده دهه اخیر و موفقیت آنها میاندازیم.
سوره سینما – هدیه حدادیاصل: تقریبا از اواخر دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ بود که پای سریال هایی با بیش از سی، چهل و پنجاه قسمت به خانه های مردم باز شد. در آن زمان یکی از رویکردهای صدا و سیما آن بود که در یک ساعت مقرر خانواده ها را در کنار هم جمع کند و پای تلویزیون بنشاند. ساعتی که می توانستیم از آن به عنوان حکومت نظامی یاد کنیم چراکه مردم را از خیابان ها به خانه هایشان و پای تلویزیون این قاب جادویی می کشاند. از این رو مجموعه های طنز وارد کنداکتور شبکه ها شدند و لذت تماشای تلویزیون به صورت دست جمعی را به خانواده ها هدیه کردند. سریال هایی که اصطلاحا به آن ها سریال های ۹۰ شبی می گفتند. این روال به صورت رسمی با طنز «این چند نفر» ساخته مهران غفوریان آغاز شد. پیس می تواند ادعا کرد که ابداع کننده این روند متعلق به مهران غفوریان است، روندی که خودش آن را با «زیر آسمان شهر» ادامه داد و بعد از موفقیتی که این مجموعه در دو سری اول خود داشت همه کارگردانان طنز را بر آن واداشت که آن ها هم در این راه قدم بردارند و به سراغ ساخت سریال های ۹۰ شبی بروند اما کسی نبود که بگوید در مورد سریال های دیگر هم می توان این روند را پیش گرفت! «زیر آسمان شهر» مهران غفوریان، «بدون شرح» مهدی مظلومی، «پاورچین» و «نقطه چین» مهران مدیری و «کوچه اقاقیا» رضا عطاران جز اولین ها در این عرصه بودند. مجموعه هایی که هر کدام طیف گسترده ای از مخاطب را به سوی خود کشانند و رقابت را میان کارگردانان طنزساز از قبل بیشتر کردند.
اما نکتهای که در هرکدام از این سریالها حائز اهمیت بود شخصیتهای بهیادماندنی هرکدام از این مجموعهها بودند. پس از آن سازندگان به این باور رسیدند برای اینکه بخواهند به یاد ماندنیتر باشند باید از یکسری شخصیتهای تیپیکال استفاده کنند که برخوردشان، رفتارشان، پوشششان و حتی طرز حرفزدن و تکه کلامهای آنها مورد استقبال مخاطب باشد و سر زبانها بیفتد. شخصیتهایی مانند عمو خسرو در «این چند نفر»، خشایار مستوفی، بهروز پیرپکاجکی، خانم فرامرزی در سریال «زیر آسمان شهر»، میکائیل دربندی سریال «کوچه اقاقیا»، فرهاد برره، داوود برره، حسام دوبرره سریال «پاورچین» و یا حتی کیومرث کاووسی در سریال «بدون شرح» از جمله این شخصیتها بودند.