اقتصاد۲۴- همیشه همین بوده است؛ بسیاری از معادلات مجلس از مسیر لابی میگذرد و در این میدان، حرف کسی به کرسی مینشیند که قدرت لابی بیشتری داشته باشد و در لابیگری پررنگتر ظاهر شود. مجلس دوازدهم از همان مجلسهایی است که اکثریت فراکسیونهای سیاسی را در اختیار ندارد، از همین رو، بازیگردانیهای لیدرهای فراکسیونهای سیاسی در درون مجلس، در بزنگاهها بیشتر احساس میشود. به بیان دیگر، از مجلس اول تا امروز، در هر دورهای افرادی بودند که به لابیمنهای مجلس معروف شدند؛ همان افرادی که گاهی به دلیل سوابق حضورشان در پارلمان، گاهی به خاطر فعالیتهای سیاسی یا شأن و منزلت حزبی، یک سر و گردن بالاتر از دیگران بوده و قدرت تأثیرگذاری بیشتری بر تصمیمات درون پارلمان دارند.
همین چند خط کافی است تا سربگردانیم و نگاهمان را متوجه حمیدرضا حاجیبابایی، غلامرضا تاجگردون، علاءالدین بروجردی، مرتضی آقاتهرانی و حتی علی نیکزاد کنیم. افرادی که از آغاز مجلس دوازدهم، از صحنهگردانان اصلی صحن بودند و فارغ از برخی هیاهوها، کارهای سیاسی و خواست خود را پیش ببرند. هرچند که نام مسعود پزشکیان و غلامرضا نوریقزلجه از چهرههای مهم مجلس دوازدهم در این لیست خالی است؛ چهرههایی که با برگزاری انتخابات زودهنگام ریاستجمهوری، مسافر پاستور شدند و صندلی آنان در خانه ملت همچنان خالی است. اما عملکرد کدامیک در این دو سال قابل قبول بوده است؟ کدامیک توانسته هوشمندانهتر معادلات درون پارلمانی را در بزنگاهها به نفع جریان سیاسی خود تغییر دهد؟ کدامیک توانستهاند خاطرات لابیمنهایی از جنس محمدرضا باهنر یا حسن روحانی را در پارلمان زنده کنند؟