کبری ایماننژاد، کارشناس امور تربیتی با اشاره به اینکه دادن اطلاعات و آموزش صحیح درخصوص موضوعات سلامت جنسی برای جوان و نوجوان امری ضروری است، میگوید: آموزش جنسی با تربیت جنسی متفاوت است. تربیت جنسی از دوران کودکی آغاز میشود، اما آموزش جنسی باید از آغاز پیدایش علائم دوران بلوغ شروع و ادامهدار شود.
این آموزش شامل آگاهی از نشانههای بلوغ، آشنایی با بیماریهای مقاربتی همچون ایدز (آگاهی به نوع انتقال و درمانپذیر نبودن آن)، آشنایی با وسایل پیشگیری از بیماریهای مقاربتی همچون غلاف پوششی (کاندوم)، خطرات همجنسگرایی، پیامدهای دوستیهای دوران نوجوانی و روابط نامشروع، سوءمصرف مواد مخدر و… است که به تناسب سن نوجوان همراه با رعایت ارزشهای دینی و اخلاقی باید توسط والدین و مشاوران مدارس صورت گیرد.
این روانشناس با اشاره به تعریف سازمان جهانی بهداشت، رده سنی 10 تا 19 سال را دوره نوجوانی میداند و میافزاید: دوران بلوغ دگرگونیهای مهم جسمی و روحی اش را به این دوره مربوط میداند. بهترین سن برای شروع آموزش مسائل جنسی به دختر نوجوان از سنین نه و ده سالگی و در پسر نوجوان از دوازده سالگی است. والدین قبل از شروع علائم بلوغ باید فرزندشان را تا حدودی با نشانههای آن آشنا سازند چرا که طبق آمار به دست آمده 11 درصد پسرها و 36 درصد دخترها با شروع علائم بلوغ دچار سردرگمی و گم گشتگی هویت شده و احتمال خودکشی در آنها بالاست.
متاسفانه ارتباط نداشتن صحیح والدین با فرزندان و عکسالعملهای نادرست آنها موجب شده است که فرزندان برای یافتن پاسخ پرسشها و مشکلات جنسی خود کانالهای ماهوارهای، فیلمها، مجلات مبتذل و غیراخلاقی، برخی سایتها و بخصوص دوستان ناباب را که خطر شیوع ایدز و دیگر بیماریهای ناشی از رفتارهای پر خطر را افزایش میدهد، منبع اطلاعاتی خود قرار دهند که این موضوع میتواند جوان و شریک آینده زندگیاش را در معرض بیمارییهای مقاربتی قرار داده و حتی به مشکلات روانی مربوط به رفتارهای ناهنجار جنسی دچار کند. در واقع باورهای غلط درخصوص موضوعات جنسی از دوران کودکی و نوجوانی شکل میگیرد و بر عملکرد جنسی در دوران بزرگسالی تاثیر میگذارد.