جمعهبازار پروانه که روزگاری در قلب تپنده شهر به هنر و صنایعدستی پناه میداد، اکنون در اراضی عباسآباد در دام ترافیک و بیراهی اسیر شده است. این موضوع نه تنها شهروندان و غرفهداران را با چالش جدی مواجه کرده بلکه مراجعه کنندگان به باغ کتاب و هنر هم از آسیبهای ناشی از این مساله در امان نماندهاند.
به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، ساعت ۸ صبح جمعه، زمانی که تهران هنوز در خمیازه کشدار یک روز تعطیل است، در مسیرهای منتهی به باغ هنر اراضی عباسآباد، گویی موتور تپنده شهری، زودتر از موعد روشن شده است. آفتاب مرداد هنوز به اوج بیرحمیاش نرسیده، اما گرمای سیمانی این پهنه بزرگ، از همین حالا از کف آسفالت بلند میشود.
وقتی به حاشیه این پهنه فرهنگی، حوالی باغ هنر و باغ کتاب رسیدم، اولین چیزی که در برابرم بود، نه غرفههای رنگارنگ جمعهبازار، بلکه قفل ترافیکی ماشینهایی بود که برای جای پارک میجنگیدند. اینجا خبری از یک بافت دنج و آرام برای خرید از غرفهها نیست. جمعهبازار پروانه که روزگاری در قلب تپنده مرکز شهر تهران در خیابان جمهوری، پناهگاه علاقهمندان به هنر، صنایع دستی و اشیاء آنتیک و با اصالت بود، از زمستان سال ۱۳۹۹ و در پی بحرانهای دوران همهگیری کرونا، از آن بافت آشنا رانده شد تا در اراضی عباسآباد، هویت تازهای را امتحان کند.
بازاری که نه برای همه مردم، که تنها برای کسانی باقی میماند که صبر فولادین و توان بدنی بالایی دارند. اگر برای این شکاف بزرگ بین نیاز مردم، سیاستگذاری فیزیکی و نبود پیوست ترافیکی چارهای اندیشیده نشود پروانه نه تنها از مرکز شهر، بلکه از خاطره جمعی ما نیز به آرامی کوچ خواهد کرد.
آنچه جمعهها در حوالی باغ هنر و باغ کتاب در اراضی عباسآباد میبینیم فقط یک ترافیک سرسام آور است که هم سبب دغدغه مراجعه کنندگان به باغ کتاب شده و هم چالش مراجعه کنندگان به بازار پروانه است. برای رهایی پهنه فرهنگی باغ کتاب و هنر از ترافیک و نجات این بازار، تنها نیاز به فضای وسیع نیست؛ نیاز به مکانی است که با بافت انسانی و پیوست ترافیکی مناسب همخوانی داشته باشد. به درخواست شهروندان بازار پروانه باید دوباره در جایی مستقر شود که هم برای هنر و صنایع دستی، هم برای مردم قابل دسترس و زنده باشد، نه اینکه در ترافیک و گرمای بیرحم عباسآباد، آرامآرام به فراموشی سپرده شود.