سهشنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۵ – ۰۷:۵۸
یادداشت رسیده؛
از موهبتِ «حال» تا مَکسبِ مقام، واکاویِ هندسه سلوک در عرفان شیعی
حوزه / در عرفان اسلامی، «حال» موهبتی گذرا و «مقام» منزلگاهی پایدار است که با مجاهدت سالک به دست میآید؛ اما ارزش «قال» زمانی آشکار میشود که از حقیقت «حال» و عمل برخاسته باشد.
خبرگزاری حوزه | در حوزه عرفان اسلامی، دو مفهوم بنیادین «حال» و «مقام» از کلیدیترین اصطلاحاتی به شمار میروند که برای درک سیر و سلوک معنوی، فهم آنها ضروری است. «حال» و «مقام» دو واژهای هستند که در متون عرفانی، اغلب در کنار یکدیگر به کار میروند و تمایز دقیق میان آنها، یکی از دغدغههای اصلی عارفان مسلمان بوده است.
«حال» در اصطلاح عرفان، حالتی است که بیاختیار در ضمیر سالک پدیدار میشود و در مدت کوتاهی ناپدید میگردد، اما اثری نافذ و ماندگار از خود بر جای میگذارد. احوال، مانند شادی یا اندوه، با عنایات خداوندی بر دل سالک وارد میشوند و زود زایل میگردند. از منظر عرفا، حال موهبتی الهی است که از جانب پروردگار بر قلب سالک فرود میآید و او در کسب آن نقشی ندارد.