۱۴۰۴/۰۹/۰۳
به گزارش روزپلاس، طرح رویش به‌عنوان یکی از ابرپروژه‌های جدید وزارت اقتصاد، تلاشی تازه برای تبدیل دارایی‌های غیرمولد به پیشران‌های رشد اقتصادی است. طلا، ارز و رمزارزهایی که در سال‌های اخیر عمدتاً به‌عنوان ابزار حفظ ارزش یا فعالیت‌های سفته‌بازانه به کار رفته‌اند، اکنون قرار است از طریق صندوق‌های ارزی و اوراق مرابحه ارزی به مدار تأمین مالی پروژه‌های تولیدی و صادرات‌محور منتقل شوند. این تغییر رویکرد، در صورت اجرا شدن با شفافیت و انضباط مالی، می‌تواند بخشی از نقدینگی سرگردان و دارایی‌های راکد را وارد چرخه واقعی اقتصاد کند.
هدف اصلی طرح آن است که منابع پراکنده و پنهان‌شده در دست مردم — که به‌گفته وزیر اقتصاد «سال‌ها زیر خاک مانده و از اقتصاد دور بوده» — تجمیع و به سمت پروژه‌های پیشران هدایت شود. این اقدام بالقوه قادر است اثر دوگانه ایجاد کند: نخست، کاهش تقاضای غیرکارکردی در بازارهای طلا، ارز و رمزارز و در نتیجه کاهش شدت فعالیت‌های سوداگرانه؛ دوم، تجهیز سرمایه برای طرح‌هایی که نرخ بازگشت اقتصادی بالایی دارند و می‌توانند در کوتاه‌مدت جریان ارزی کشور را تقویت کنند. چنین سازوکاری، اگر درست طراحی شود، می‌تواند پیوند مستقیمی میان دارایی‌های خرد مردم و تولید ارزش افزوده ایجاد کند.
با این حال، موفقیت طرح رویش وابسته به مجموعه‌ای از الزامات کلیدی است. اعتماد عمومی، شفافیت عملکرد صندوق‌ها، استقلال مدیریت دارایی‌ها از بودجه جاری دولت، امکان نقدشوندگی مناسب، ارائه ابزارهای قابل اتکا و همچنین تضمین بازدهی معقول، از مهم‌ترین پیش‌نیازهایی هستند که باید رعایت شود. در کنار این، چالش‌هایی همچون سابقه بی‌اعتمادی به ابزارهای ارزی، نگرانی درباره مداخله دولت در مدیریت صندوق‌ها و تجربه ناکام برخی طرح‌های مشابه نیز وجود دارد. این پرسش مهم مطرح است که آیا «رویش» می‌تواند نقطه آغاز یک تحول جدی در هدایت سرمایه‌های خرد به سمت تولید باشد یا اینکه به سرنوشت برخی طرح‌های گذشته دچار خواهد شد؟