اوضاع مرزهای شرقی ایران ابری و خاکستری است، افغانستان میرود دوباره در هزارتوی تاریخ گم شود؛ این را افرادی که از نظر کاری به نیروی کار برادران و خواهران افغان نیاز دارند، بهتر از هر سیاستمداری حس میکنند.
پاکستان که کار نیست، ایران که مجوز نمیدهد و باید از پلیس که هیچ، از سایه خودمان هم ترسید. نه میشود حساب بانکی باز کرد نه میشود سیمکارت تلفن خرید، نه اتوبوس و قطار سوار شد و همیشه باید زیر سایه ترس و وحشت زندگی کرد. ترکیه که اوضاع بهتر است و کمتر دچار ترس و وحشت هستیم، به شدت گرانی است، نه میشود از وسایل نقلیه استفاده کرد و نه از اتاقکهایی که صاحبکار ایرانی مجانی در اختیارمان میگذارد، خبری هست.