۱۸ خرداد ۱۴۰۵ – ۱۶:۵۸
در شبی که ضاحیهٔ بیروت آماج تجاوز رژیم صهیونیستی قرار گرفت، ایران با حملهٔ موشکی به اهداف معین در فلسطین اشغالی، دکترین وحدت ساحات را به میدان آورده و به روند تغییر معادلات منطقهای، سرعت بیشتری داد.
سرویس جهان مشرق – شب یکشنبه ۱۷ خرداد ۱۴۰۵ (۷ ژوئن ۲۰۲۶)، ایران برای نخستین بار پس از آتشبس فروردین، حمله مستقیم موشکی بالستیک به سرزمینهای اشغالی انجام داد. این عملیات در پاسخ به عملیات متجاوزانه رژیم صهیونیستی به ضاحیه جنوبی بیروت (حومه جنوبی) علیه اهداف حزبالله صورت گرفت. سپاه پاسداران اعلام کرد که چندین موج موشک شلیک شده و پایگاههایی مانند رمات داوید هدف قرار گرفتهاند.
هرچند تلفات جدی از سمت اسرائیل گزارش نشده، اما این رویداد به سرعت به عنوان نقطه عطفی در معادلات منطقهای تحلیل میشود. بسیاری از کارشناسان، از جله کارشناسان آمریکایی و صهیونیستی آن را «پیروزی چشمگیر» برای ایران و محور مقاومت توصیف کردهاند، نه به دلیل خسارت مادی گسترده، بلکه بهخاطر تغییر ادراک قدرت، بازدارندگی و تحکیم انسجام محور مقاومت.
عملیات موشکی ۱۷ خرداد ۱۴۰۵ علیه رژیم صهیونیستی را باید نقطهٔ عطف بلوغ راهبردی محور مقاومت و دکترین وحدت ساحات دانست. جمهوری اسلامی ایران با این اقدام ثابت کرد که «دفاع از لبنان» یک شعار نیست، بلکه راهبردی عملیاتیشده و حاضر در میدان است.
آنچه رخ داد، نه یک واکنش مقطعی، که اعلام یک قاعدهٔ جدید در مناسبات قدرت غرب آسیا بود: دوران زدن و گریختن به پایان رسیده است؛ از اینپس، هر آتشی در ضاحیه، با طوفانی از موشکهای بالستیک در قلب سرزمینهای اشغالی پاسخ داده خواهد شد. پیروزی این عملیات، نه در ویرانههای یک پایگاه هوایی، که در ویرانههای روانی بازدارندگی دشمن و در اذهان ملتهای منطقه جستجو میشود که اکنون میدانند توازن وحشت، برای همیشه به سود مقاومت تغییر کرده است.