به گزارش صراط به نقل از نوبنیاد، سه رخداد اظهارات فیاضزاهد در مورد ضرورت گذشت رهبر معظم انقلاب از قاتلان پدرش که تمامی جنگ را یک انتقام شخصی بیمورد تصویر میکرد، درز نامه علی ربیعی، دستیار اجتماعی رئیسجمهور در یک وبسایت ضدانقلاب که براساس یک پیمایش، تابآوری ایرانیان را کاهشی ترسیم کرده بود و به ویژه سخنان سید محمدخاتمی که ضمن تمجید از مقاومت مثالزدنی مردم و نیروهای نظامی، دفاع و خونخواهی را جنگطلبی و انتقام دانسته بود؛ نشانههایی از تحرکات جریان اصلاحطلب در فضای پس از زعامت رهبری جدید انقلاب است.
این سه اتفاق به ویژه با ضربآهنگی سریع در کنار وقوع نخستین نشانههای نقض عهد تفاهم اسلامآباد از سوی آمریکا و 300 حمله به نوار جناز حسن روحانی به عنوان رهبر میانهرویی که میتواند جنگ را به نحو کدخداگونهای پایان دهد و همچنین انتشار نامه برخی از خانوادههای شهدای مدرسه شجره طیبه میناب خطاب به همسر رئیسجمهور آمریکا و درخواست پادرمیانی برای پایان دادن به جنگ در خبرگزاری دولت پزشکیان در هفته دوم جنگ، اندک اندک در وجوه آشکارتری خود را نشان میدهد. در جدیدترین وجه، هماهنگی عجیب برخی از چهرههای هنری و سیاسی در انتشار صحنههایی از حملات ظالمانه آمریکا به جنوب کشور و تمرکز بر مظلومیت شهروندان ساکنان استانهای جنوبی در رسانههای رسمی از جمله صداوسیما و دوقطبیسازی جنگی که در جریان است و روندی که در تهران و دیگر شهرهای ایران دارد طی میشود، نشان مید