در ظهر عاشورای سال ۶۱ هجری، تشنهترین لبهای تاریخ بر خاک کربلا افتاد تا فریاد 《هَل مِن ناصِرٍ یَنصُرُنی》 برای همیشه در حافظه بشریت طنینانداز شود. حسین بن علی (ع) و یاران باوفایش، با جاننثاری در راه عدالت، نشان دادند که حقطلبی با بهای سنگین سر و جان پیوند خورده است. قیام عاشورا، قیام برای احیای امر به معروف و نهی از منکر، و فریاد علیه ظلم و فسادی بود که جامعه اسلامی را فرا گرفته بود.
شهدای قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران، وارثان راستین این مکتبِ عاشوراییاند. آنان با تأسی از سیدالشهدا (ع)، در مسیر تحقق عدالت و مبارزه با ظلم و فساد گام برداشتند و جان خود را در این راه مقدس فدا کردند. همانگونه که در کربلا، خون بر شمشیر پیروز شد، این شهیدان بزرگوار نیز با خون خویش، پایههای عدالت را استوارتر ساخته و نشان دادند که مکتب حسینی هرگز به پایان نمیرسد.