نور، نخستین واژهای است که در فرهنگ اسلامی با بارگاه امامان(ع) گره میخورد؛ و این پیوند در مشهد، به شکل شعلههای شمع و مشعل، چراغهای پیهسوز و امروزه هزاران چراغ الکتریکی تجسم یافته است.
نور، نخستین واژهای است که در فرهنگ اسلامی با بارگاه امامان(ع) گره میخورد؛ و این پیوند در مشهد، به شکل شعلههای شمع و مشعل، چراغهای پیهسوز و امروزه هزاران چراغ الکتریکی تجسم یافته است. تأمین روشنایی حرم منور امام رضا(ع) از همان آغاز شکلگیری بارگاه، یکی از مهمترین وظایف متولیان آستان قدس بوده است؛ اما آنچه این موضوع را از یک کار عبادی ساده به یک تشکیلات اداری و اقتصادی بدل کرده، توسعه کمسابقهای است که بهویژه در دوره صفوی رخ داد. حدود ۲۵وقفنامه و ۱۱۰سند اداری و مالی دوره صفوی، پرده از نظامی منظم و چندلایه برمیدارد که برای روشن کردن یک حرم، کشوری کوچک با کارگزاران، کارگاهها، مزارع و بودجه اداره میکرد. همه این موارد نشان میدهد نور در حرم مطهر تنها امری فیزیکی نبوده؛ بلکه روی تن فلزی وسایل روشنایی و دیوارهای ایوانهای صحن عتیق، «کلمه» حک شده است؛ کلماتی که راهبرد فرهنگی صفویان، عرفان شیعی و هنر کتابت را در یک قاب گرد هم آوردهاند. در ادامه مروری مختصر بر این پیشینه آمیخته به نور و روشنایی داریم.