۶ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۸:۳۰
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از خانهی هنرمندان ایران، دانیال هاشمیپور در نشست نقد و بررسی فیلم سینمایی «بزرگ کردن بچه» با اشاره به ریشههای شکلگیری کمدی در تاریخ سینما گفت: ژانر کمدی تقریبا همزمان با تولد سینما شکل گرفت و نمونههای اولیه آن را میتوان در فیلمهای کوتاه برادران لومیر دید؛ آثاری که بیش از هر چیز بر موقعیتهای فیزیکی و شوخیهای بدنی تکیه داشتند. به گفته او، این الگو بعدها در سینمای صامت و در آثار فیلمسازانی چون چارلی چاپلین و باستر کیتون ادامه پیدا کرد، چرا که در غیاب دیالوگ، امکان خلق شوخی کلامی وجود نداشت و بار اصلی خنده بر دوش موقعیت و حرکت بود. او ادامه داد: با ورود صدا به سینما در اواخر دهه 1920 و تثبیت فیلم ناطق در دهه 1930، شکل تازهای از کمدی در سینمای آمریکا پدیدار شد که از آن با عنوان کمدی اسکروبال یاد میشود؛ جریانی که هاوارد هاکس یکی از چهرههای مهم آن به شمار میرود. هاشمیپور یکی از ویژگیهای اصلی اینگونه را ریتم بسیار تند دیالوگها دانست و گفت: سرعت گفتوگوها در این فیلمها به اندازهای بالاست که گاه دیالوگها روی هم میافتند و تماشاگر به سختی میتواند همه جزئیات را دنبال کند.
این منتقد سینما با اشاره به بستر اجتماعی و سیاسی تولید این آثار افزود: کمدیهای اسکروبال محصول دوران خود هستند؛ یعنی دوران کد هیز (مجموعهای از قوانین اخلاقی در سینمای آمریکا که از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۸ اجرا میشده است)، سانسور شدید در سینمای آمریکا و نظام استودیویی. در آن دوره بسیاری از مفاهیم اروتیک و حتی برخی مضامین سیاسی و اجتماعی امکان طرح مستقیم نداشتند و فیلمسازان ناچار بودند آنها را در قالبهای غیرمستقیم، شوخیهای کلامی و موقعیتهای کمیک بازنمایی کنند.
هاشمیپور در ادامه گفت: در بسیاری از این فیلمها با الگویی آشنا روبه رو هستیم؛ زن و مردی از دو طبقه اجتماعی متفاوت، که معمولا زن از موقعیت اقتصادی بالاتری برخوردار است، بر اثر یک اتفاق ناخواسته ناچار میشوند مدتی را در کنار یکدیگر بگذرانند و در نهایت رابطهای عاطفی میان آنها شکل میگیرد. او تاکید: کرد این الگو در عین حال با پایان خوش همراه است، چرا که سینمای آن دوره به طور کلی به سمت جمع بندیهای امیدوارکننده و آشتی جویانه گرایش داشت.