به ظاهر فیلم وحشتناکی که از زورگیری در روز روشن با قمه در یکی از مناطق مرکزی تهران منتشر شده بود، با دستگیری زورگیران و اعتراف آنها میرود که ختم به خیر شود؛ اما آیا سرعت عمل مسئولان در این پرونده، قابل تعمیم به پروندههای مشابه نیست؟ اصلا هیچ شده از خودمان بپرسیم، چگونه دزدان و زورگیران تا این اندازه بیپروا و جسور شدهاند؟!
چهارشنبه گذشته، آیتالله آملی لاریجانی در نشست مسئولان عالی قضایی با تأکید بر این نکته که «امنیت مردم از نان شب هم واجبتر است»، با اشاره به بروز جلوههایی از ناامنی در کشور که در رسانهها بازتاب آن آمده است، گفت: وقوع این جنایات و انتشار فیلم آن، موجب ناامنی است و هرچند در دنیا این رخدادها وجود دارد، چنین رویدادهایی در کشور اسلامی ما، تکاندهنده است و نیروی انتظامی باید دور جدید برخورد با اشرار را آغاز کند؛ حسب موازین شرعی و قانونی مصوب، تفاوتی میان بهکارگیری سلاح سرد یا گرم نیست و در حکم محاربه و مجازات لان میدادند و جالب این که آزادانه در حال کشیدن شیشه بودند؛ شاید با علم به انبوه پروندههای باز در این باره، این رفتار از ایشان سر میزد، ولی هنوز برای من این پرسش مطرح است که اگر آن روز بلایی سرم میآمد، با این روند پیگیری، چه میشد؟
شاید بد نباشد که پیگیری منجر به نتیجه در یک پرونده زورگیری در کمترین زمان ممکن و عزم رسیدگی به پروندههای مشابه را به فال نیک گرفته و چرایی پیگیری نشدن موارد مشابه را از مسئولان امر جویا شویم؛ چرا که بر این باوریم شاید راز بیپروایی خرچنگ و دوستانش در زورگیری اخیر، در پروندههایی نهفته باشد که سالهاست به رغم داشتن سرنخهای مؤثر، تنها خاک میخورند!